Vaarwel

Deze week hebben we onverwacht afscheid moeten nemen van onze geliefde ienieminie ICA Nära Billeberga. Mijn oh zo geliefde supermarktje dat niet groter was dan een ruim klaslokaal, is sinds deze week gesloten.

Blijkbaar dachten de eigenaren en medewerkers er al een tijdje over. De medewerkers werkten er duidelijk ook al sinds de opening vele jaren geleden. Maar de zoveelste overval twee weken geleden was helaas die bekende druppel die de emmer deed overlopen en de beslissing was heel snel genomen.

Het was echt zo'n winkeltje waar alle lokale bewoners hun boodschapjes deden en iedereen elkaar kende. Zelfs in die korte periode dat wij er nog maar wonen, werden wij al snel vrolijk gegroet, leuk om ons weer te zien. Daarom is het zo jammer dat dit soort winkels verdwijnen uit het straatbeeld. Grote winkels zijn leuk, ze hebben een groter (en in dit geval een veeeeeeeeel groter) assortiment en meer mogelijkheden maar ze missen de persoonlijkheid, de bekendheid.

Vaarwel, lieve kleine MinICA, we missen je nu al.

(om een idee te krijgen hoe klein het werkelijk was. Alleen het linkerdeel was de winkel. Het rechterdeel is een woonhuis dat er toevallig aan vast staat)

Ta det lugnt :)

De Zweedse en Nederlandse werkmentaliteit is niet echt met elkaar te vergelijken. Zeker niet voor dit Randstadmeisje dat van doorwerken houdt.

In de afgelopen anderhalve week dat ik nu mag werken, heb ik al een paar keer te horen gekregen dat ik het best een stapje rustiger aan mag doen. Ik heb genoeg dozen in voorraad staan, verder staat ook alles klaar en eventjes wachten tot mijn directe collega klaar is, is geen probleem. Je mag echt even rustig toekijken en wachten...

En dat kan ik dus nog niet helemaal. Ik heb ruim 20 jaar volgens de Randstad mentaliteit gewerkt: doorwerken, doorwerken, doorwerken. Even stilstaan is er gewoon niet bij. Pauzes zijn er soms om overgeslagen te worden omdat dingen af moeten en zodra je binnenkomt, wat je begintijd ook is, ook al heb je dan nog een kwartier, je begint gewoon want waarom wachten als je alvast een start kan maken en zo eventuele dingen af kan maken die je de dag ervoor helaas niet hebt kunnen maken of alvast wat voorbereiden voor later?

Als ik dit soort verhalen hier aan collega's vertel, staan ze allemaal even stil. Waarom zou je je pauzes doorwerken? Waarom zo stressen, morgen is er toch weer een dag? En dat voor een bedrijf dat met deadlines werkt en je vaak langer werkt omdat een order diezelfde dag nog mee moet.

Ik probeer het inmiddels al aardig. In plaats van 10-12 dozen, heb ik er nu vaak nog maar 3-6 in voorraad staan en heel af en toe wacht en kijk ik zowaar een paar seconden toe hoe mijn collega de laatste bossen verzameld om de doos te vullen zodat ik hem weg kan zetten. Echt stilstaan lukt me nog niet. Ik moet iets doen, ik moet bezig blijven. Maar dat zal het Randstadmeisje in mij wel zijn en denk ook niet dat zij helemaal ooit zal verdwijnen...

Merry New Year!

Het is zover. 2015 is aangebroken. Ons eerste jaar in Zweden is hiermee officieel afgesloten en gaan we nu al aan ons tweede jaar beginnen. Wat vliegt die tijd toch.

Precies een jaar geleden vierden we de jaarwisseling op het strand van Ängelholm. Met wat sterretjes en pijltjes en champagne. Uitkijkend over de hele baai met overal wat vuurwerk. Een prachtig gezicht.

Dit jaar vierden we het lekker thuis. Geen sterretjes of pijltjes, wel champagne en kijken naar vuurwerk vanuit de tuin. En voor het eerst zelf een musket afgevuurd. Wat een geweldig gevoel. (en ja, volledig toegestaan als nieuwjaarsschot!)

Vandaag hebben we maar lekker rustig aan gedaan. De boom blijft hier nog een paar daagjes staan. Die gaat hier pas op 6 januari weg. Dat scheelt ook weer, hoeven we ons daar vandaag ook nog geen zorgen over te maken.

Morgen gaat verder het normale leven weer beginnen. Peter en ik moeten allebei weer gewoon werken en boodschappen moeten ook weer gewoon gedaan worden.

Na een heerlijke feestmaand is het toch wel lekker om weer het alledaagse op te pakken. Op naar een topjaar!