Uitspraak van de dag!

Sorry, deze vond ik zo grappig, dit moest ik even delen.
Daryn zei vanavond tegen mij, bloedserieus maar met zo'n boevige blik in zijn ogen:


'Mama, het is toch niet erg als je dik wordt, dan kun je tenminste sumoworstelaar worden'

Is shit hitting the fan???

Ik ben ooit door een oud collega vreemd aangekeken omdat hij het vreemd vond dat de mening van onze zoon zwaar woog in onze keus om te emigreren. Hij vond dat dat een beslissing van ons was en dat onze zoon daar maar in mee had te gaan.

De collega in kwestie was zelf van buitenlandse afkomst en is op 9-jarige leeftijd met zijn familie naar Nederland gekomen. Toen ik hem vroeg of hem destijds was gevraagd of hij uberhaupt wel wilde verhuizen, zei hij dat dit natuurlijk niet het geval was, dit is een keuze die ouders maken en daar hebben kinderen maar naar te luisteren. Toen ik hem vroeg of hij die vraag wel graag gesteld had gehad, stond hij even verbaasd. Wat zou zijn keuze zijn geweest als die ene vraag hem wel was gesteld. Hij hoefde niet eens lang na te denken, zijn antwoord was 'nee, eigenlijk wilde ik helemaal niet weg. ik had vriendjes daar en ik vond het helemaal niet erg om daar te wonen'. Dus als jouw ouders je om jouw mening hadden gevraagd, had je dat best wel gewaardeerd? Ja, daar moest hij toch bevestigend op antwoorden.

Ik vertelde hem toen, inmiddels 4 jaar geleden, dat wij dit met onze zoon dus koste wat kost wilden voorkomen. Dat zijn mening wel degelijk meetelt. Het heeft nog even geduurd voordat Daryn zelf aan kwam met de mededeling dat hij nu toch wel erg graag wilde verhuizen, een beslissing die hij echt helemaal zelf heeft gemaakt. Rond diezelfde tijd beseften zowel Peet als ik apart van elkaar dat een leven in Zweden ons echt wel aan trok. Dus Daryn's aankondiging was voor ons het laatste obstakel dat nu niet meer in de weg stond en dus het begin van onze lange weg tot emigratie.

Iedere vakantie leek voor ons mannetje zwaarder te worden. Niet de vakantie was zwaar, maar de reis terug naar Nederland was drama. Hij wilde gewoon echt niet terug en zat lange tijden te huilen in de auto want hij wilde niet weg van huis.

Maar er is nu een heel nieuw probleem ontstaan. Meneer wil ineens niet meer.

Misschien dat het komt omdat hij al zo lang niet 'thuis' is geweest, ik weet het niet. Maar Daryn zegt sinds een paar dagen dat hij helemaal niet meer wil verhuizen. Hij wil hier blijven, bij zijn vriendjes en in het land met de taal die hij wel begrijpt.

ik heb vandeweek een lang gesprek met hem gehad, maar hij is redelijk serieus. Vanavond haalde hij het ook weer aan. Nogmaals, waarschijnlijk komt het omdat hij al zo lang niet in Zweden is geweest, maar het geeft mij toch een vreemd gevoel. Ik heb altijd gezegd dat ik niet zou verhuizen als iemand in mijn gezin het niet wilde, maar wat doe ik nu? We hebben inmiddels het contract met de makelaar getekend en er is al zoveel inmiddels naar Zweden verhuisd. Trekken we nu alles terug omdat ik dit iemand uit mijn familie dit niet aan wil doen? Of moet ik me nu opstellen als 'De Ouder' en zeggen dat hij het maar heeft te accepteren?

Ik denk zelf niet dat ik een leven in Nederland nog lang aan kan. In ieder geval een leven in de randstad niet. Maar als we besluiten om alsnog in Nederland te blijven wonen, dan wil ik toch echt de randstad uit. Dit houdt in dat Daryn alsnog zal moeten verhuizen en nieuwe vriendjes zal moeten gaan maken. Komt dit dan bijna niet hetzelfde over als alsnog verhuizen naar het buitenland? Oke, de taal blijft wel hetzelfde, net als de munteenheid, maar behalve een eventueel klein cultuurverschil verandert er weinig.

Hebben andere emigranten dit ook meegemaakt, zo 'kort' voor hun eigen verhuizing? Dan hoor ik dit graag. Anders hoop ik maar dat de zomervakantie hem goed zal doen want ik wil hem echt niet tegen zijn zin meenemen...

House for sale!

Het is gelukt! De makelaar heeft onze vraagprijs aangenomen, zonder problemen! (en dat terwijl een andere makelaar vorige week nog 30k onder die prijs wilde gaan zitten...)


Eindelijk! Eindelijk kunnen we weer een stap verder. Eindelijk kunnen we weer een heel klein beetje uit gaan kijken naar een mogelijke verhuizing, eindelijk kunnen we weer een beetje positief gaan denken en hopen dat het toch nog eens een keer zou kunnen gaan lukken.


Tuurlijk realiseren we ons dat dit echt niet betekent dat ons huis volgende week verkocht is. Maar een verkoop in ongeveer anderhalf jaar zou realistisch kunnen zijn. Het was in ieder geval een termijn die de makelaar niet afwees als onrealistisch.


Voordat het bord alsnog op het raam komt, zal er eerst een fotograaf langskomen en voor DAT mogelijk is, moeten we nog een paar kleine dingetjes aanpakken, die de makelaar aanraadde te doen om de verkoop nog succesvoller te maken. Haar grootste punt was alleen: ik mis groen in de huiskamer, haha. Tja, aangezien zelfs een plastic plant bij ons het niet overleefd, hebben we die dingen lang geleden al uit huis geweerd, maar we zullen er toch weer aan moeten gaan geloven. Ook zal Kate haar geliefde plekje in de vensterbank voorlopig moeten gaan missen, maar alles voor het goede doel, toch?

hoeveel keer is scheepsrecht?

3x zeker niet. Als je het goed bekijkt zitten we inmiddels al aan 4 makelaars, waarvan 1 oplichter, 1 online makelaar waar we geen contact mee krijgen, 1 makelaar waar we nog steeds een stofwolk van in huis hebben hangen en dan is er de makelaar die we in december al eens langs hebben laten komen en die vanmiddag voor een 2e gesprek langs komt.


Dat de huizenmarkt niet echt sterk is, blijkt uit alles. Onze prijs hebben we al dramatisch moeten laten zakken en dan nog zijn er makelaars die onze vraagprijs te hoog vinden. Vind je dan eindelijk eens particulieren die echt interesse hebben en geen moeite hebben met de prijs (wat nou te hoge prijs, meneer de te zelfverzekerde makelaar?), maar die krijgen hun eigen huis niet verkocht en moeten daardoor van de koop afzien.


Vanmiddag is voor mij echt een erop of eronder. Als deze makelaar alsnog afziet van de vraagprijs die ze in december nog als redelijk achtte, dan stop ik er even mee. Ik trek het niet meer om zo in de onzekerheid te blijven zitten. Ons eigen verkoopbord blijft op het raam en de online advertentie halen we ook niet weg, maar we gaan dan voorlopig niet meer op zoek naar een andere makelaar. 
Als het nu niet lukt, dan gaan we alsnog proberen er hier het beste van te maken tot de markt weer aantrekt. Duurt dat nog 5 jaar, dan zei dat maar zo. Het is dan jammer, maar wel beter. Nu gaan we er alledrie aan onderdoor en dat is het allemaal niet waard. Ook leuk, dan kunnen we eindelijk alsnog wat meubels vernieuwen die hard aan vervanging toe zijn.


Nu nog maar snel een extra stofzuigronde door het huis. Ik mag de onzekerheid dan wel zat zijn, ik wil nog steeds wel verhuizen ;)