Licht

Het is nu ongeveer anderhalf jaar geleden dat ik op aanraden van mijn fysio therapeut ben begonnen met Body Balance. Ik zat op dat moment midden in een burn-out en mijn rugspieren zaten van boven tot onder helemaal vast. Ik moest dus een sport zoeken die wel genoeg beweging gaf, maar niet te veel inspanning op mijn rug zou geven en dan was Body Balance de ideale uitkomst.


Voor diegenen die niet weten wat het precies inhoudt; Body Balance is een combinatie van Tai Chi, Yoga, balans, kracht, ontspanning en afsluitend 8 minuten meditatie, met andere woorden een sport voor zowel lichaam als geest.


Nu ben ik nooit echt 'zweverig' geweest, een gedachte die bij veel mensen al snel opkomt als ze aan yoga en meditatie denken, maar na de eerste les was ik eigenlijk meteen verkocht (hoewel ik wel erg heb moeten wennen aan het mediteren). Al snel voelde ik mij zowel geestelijk als lichamelijk helemaal opknappen en voelde alsof ik de wereld weer helemaal aan kon.


Voorheen hield ik wat voor sport dan ook nooit echt lang vol. Meestal binnen een half jaar kwam er wel een keer dat ik niet kon en dat was vaak het begin van het einde, ik vond bijna altijd wel een excuus om de volgende les ook te missen en uiteindelijk zei ik het lidmaatschap na 2 maanden afwezigheid maar op want ik wist dat ik toch niet meer zou gaan. Maar voor het eerst is dit met BB niet het geval, ik vind het nog steeds leuk, maar daarbovenop weet ik ook dat ik het nodig heb en zal blijven hebben zolang ik hier moet blijven wonen en door de dagelijkse stress en sleur zal moeten slaan.


Vanavond was het weer zover. Na weken afwezigheid, maar met geldige redenen, ben ik eindelijk weer het lokaal binnengestapt en heb ik een heerlijke sessie gehad.


Maar tijdens de afsluitende meditatie gebeurde er iets vreemds. Normaal moet je proberen je lichaam zoveel mogelijk te laten ontspannen, lichaamsdeel voor lichaamsdeel. Tegelijkertijd probeer je je hoofd zoveel mogelijk te 'legen' om zo in een nog meer ontspannen sfeer te komen om je aan het einde van de sessie weer helemaal op te laden. Dit lukt mij meestal wel redelijk (hoewel er altijd wel wat boodschappenlijstjes naar boven komen oid), maar vanavond begon het zo goed, ik voelde me meer ontspannen dan normaal en was daar even heel trots op, maar ineens verschijnt er een beeld van mijn 4 jaar geleden overleden schoonvader op. Nu staan er altijd kaarsjes langs de wanden waarvan er 1 dichtbij mij staat. Maar fel zijn ze nu niet echt. Maar hoe meer ik aan die lieve man dacht, hoe lichter dat lichtje naast mij leek te worden. Op het laatst leek het bijna alsof dat ene lichtje de hele ruimte kon verlichten... tot ik mijn ogen open deed en dat zelfde lichtje toch echt in werkelijkheid maar zwakjes zag branden...


Dat was zo'n apart gevoel. Ik ben ook nog nooit zo rustig en ontspannen naar huis gereden als vanavond. Ik vraag me af wat dit betekende.


Het liet me ook toen ik net thuis kwam maar niet los, niet vervelend, maar juist meer verwonderlijk. Vandaar dat ik het ook graag even wilde delen. Mochten jullie verklaringen of reacties willen geven, ik ben heel nieuwsgierig naar jullie verhalen...