Hondenshow Ahoy

Eens in de zoveel tijd doe je eens iets dat je, vreemdgenoeg in jouw situatie, nog nooit hebt gedaan. Zo zijn we vandaag naar een hondenshow in Ahoy geweest. Je weet een soort pageant maar dan voor honden. Waarom 'vreemdgenoeg' in 'mijn situatie'? Katey en haar zusjes en broertjes zijn allen stuk voor stuk honden die met gemak deze wedstrijden zouden kunnen winnen en een aantal haar familie heeft dit ook zonder al te veel moeite gedaan.


Maar, vandaag zouden wij ook eens een keer een dagje gaan kijken. Wie weet, vonden we het wel grappig om dit ook ooit eens met Kaateke te gaan doen, je weet maar nooit toch? We hadden al veel gehoord over haat en nijd tussen de diverse raseigenaren en ik kon me daar niet al te veel bij voorstellen tot ik het echt zag. Je werd nog net niet doodgestaard als jij met mogelijke competitie langs liep. Iedereen zat met een gezicht dat op onweer stond en een vriendelijk lachje was erg ver te zoeken.


Met andere woorden, wij voelden ons er nu niet echt direct op ons gemak. Zeker niet met de ervaring die we normaal met ons clubje hebben en de Lure Coursing die we met zijn allen graag doen (achter nephaasjes aanrennen, zo grappig). Ook alle standjes straalden nu niet echt 'welkom' uit, tenminste, niet voor de grotere honden eigenaren. Kleine formaatjes die Luna juist graag als 'voer' zou zien waren wel welkom, maar het was nu niet echt ingericht voor de wat grotere 4voeter. Erg jammer.


We wisten dat vandaag ook de Tsjechische Wolfhonden en Saarloos Wolfhonden zouden lopen, als eigenaar van beide rassen, wil je dit natuurlijk niet missen. Tenminste, dat dachten we zo, tot we bij de bewuste ring aankwamen. De fokker waar we eerst bijna in mee in zee waren geweest (dit was voor we fokkerij Van Hagia Sophia leerden kennen, toen was die andere fokker ineens vergeten...) was er natuurlijk ook met een aantal van zijn honden. Het eerste wat mij opviel was dat die beestjes er echt lang zo fris niet uitzagen als Katey, maar dat is bij die fokker helaas algemeen bekend. Maar waar ik het allermeest van schrok was een dame met ook een Tsjech die een klein stukje verderop stond. Ik heb me met man en macht in moeten houden om niet naar die vrouw uit te vallen. Haar Tsjech was een volwassen teefje maar woog ongeveer 15 kilo TE WEINIG!!! Het arme beestje kon niet meer dan 18 kilo hebben gewogen. Omdat ik geen stennis wilde schoppen, heb ik heel hard op mijn tong gebeten om niet te zeggen tegen haar wat ik graag zou willen, ik ben ook een heel eind uit haar buurt blijven staan, want als ze ook maar iets had gezegd over Kate wat mij niet beviel, had ik mij niet meer in kunnen houden. Normaal ben ik helemaal niet iemand van een directe confrontatie, maar ik denk niet dat ik mij in had gehouden bij ook maar 1 verkeerde blik. Dit arme schepseltje werd extreem ondervoed en dat kan gewoon niet. Ik hoop maar dat de keurmeester er hier minimaal iets over heeft gezegd, laat staan haar direct heeft gediskwalificeerd. We hebben het niet meer gezien, ik kon daar geen minuut langer blijven staan... 
Kijk zelf maar:

Gelukkig kon de afdeling 'Luna-voer' en zwabbers me weer een beetje afleiden. Zo werden niet alleen hondjes zo goed gekamd dat je de voorkant niet meer kon onderscheiden van de achterkant, maar net als met mensen konden er gerust ook krulspeldjes worden ingedraaid:

En als je toch nog heel even op zoek moest naar een nieuw passend jasje, maar je krullers konden er nog niet uit, dan zet je je snoezepoes gewoon in haar wandelwagentje (nee, dit is niet een omgebouwde kinderwagen, dit is een officiële hondenwagen...) en neem je haar zo mee om het jasje zelf te gaan passen...

Tja, het was me een dagje wel, ik zal hem in ieder geval niet snel vergeten...

Eindelijk weer eens carnivoren

Het is niet erg dat er in de familie 1 vegetariër is, maar het is voor ons 'carnivoren' inmiddels al weer een week geleden (als het niet meer is) sinds we voor het laatst 'echt' vlees gegeten hebben.

Daryn is nog steeds erg overtuigd als vegetarier en kijkt ons er zelfs inmiddels al bijna scheef op aan als wij wel aan het vlees gaan. Af en toe heeft hij het er wel een beetje moeilijk mee, zeker als hij langs de visboer loopt en daar kibbeling ruikt, daar was hij altijd erg dol op, maar ja, ook vis is vlees en dus eet hij het niet. Ik heb hem gezegd dat als hij af en toe eens wat vlees zou willen eten, dat hij dat echt wel mag, het is echt niet verboden om af en toe wat te 'zondigen' en op die manier blijft het, denk ik, voor hem ook leuk.

Maar, zoals ik al zei, ons eigen 'carnivorisme' is hierdoor wel op een heel laag pitje gezet. Nu zweren we niet ineens vlees af om onze man nu tevreden te houden, maar ik vind wel dat er nu allerlei nieuwe dingen uitgeprobeerd moeten worden want het zijn wel allemaal nieuwe en dus vreemde smaken die je in je standaard gerechten stopt. Je leert bijna helemaal opnieuw koken want bij welk stukje vegavlees passen welke kruiden en dergelijke. Daarbovenop, is het nog wel te pruimen als je spaghetti maakt met vega-gehakt en wat zijn de juiste verhoudingen eigenlijk?

Die spaghetti kwam ik al erg snel achter. Ik had doodleuk 350 gram vega-gehakt gehaald en die in de pan gedaan, het was uiteindelijk echt niet te verwerken omdat het veel te veel was en hierdoor overheerste de vega smaak. Je hebt van het vegavlees maar de helft qua gewicht nodig van wat je van 'echt' vlees normaal nodig hebt. Dit puur omdat echt vlees gewoon zwaarder is bij een zelfde massa.

Wat ik wel een enorm voordeel vind is dat het zo lekker snel klaar is. Was je voor gehakt een minuut of 10 kwijt om het gaar te krijgen, heb ik nu nog minder dan de helft nodig omdat het al gaar is, het hoeft eigenlijk alleen nog maar warm te worden. Ideaal dus. (enneh... er zit ook veeeeeel minder aan calorieen in, ook zo prettig :-) )

Maar vanavond is het zover, voor Daryn liggen de vega nuggets al klaar, want pappa en mamma gaan vanavond weer eens ouderwets carnivoren...

We zijn er bijna...

Ik heb alles een tijdje stil gehouden rondom mijn lijnverhalen. Eigenlijk omdat ik hoopte eindelijk die ene blog te kunnen schrijven waarin ik vertelde dat ik mijn streefgewicht had gehaald. Helaas is dat nog steeds niet gelukt, maar ik zit er wel zoooo dichtbij.


In Nog even aankijken had ik stiekem al 1 keer dat gewilde gewicht bereikt, maar ik wilde eerst minimaal nog een dag of 2 achter elkaar dat gewicht houden, voor ik zou verkondigen dat het me was gelukt. Maar goed ook want 3 daagjes later had ik weer een heftige schommeldag waardoor ik ineens ruim een kilo extra mee mocht sjouwen.


Maar, het einde is technisch gezien echt wel in zicht. Vandaag zit ik er maar 2 ons vandaan. Voor sommigen is dit misschien goed genoeg, want wat is nu 2 ons, bijna niets eigenlijk. Maar toch wil ik die eindstreep goed behalen, anders voelt het voor mij als een project dat ik niet heb afgemaakt. Het zou hetzelfde zijn als de marathon lopen, maar een paar meter voor de finishlijn ineens stoppen. Je hebt dan wel die 42 km gelopen, maar de triomf komt toch pas als je daadwerkelijk over die streep heen bent?


Wie weet duurt het nu alsnog een week of 3, maar het kan ook zo zijn dat ik na het weekend die eindstreep behaald heb. We gaan het zien. 1 ding is zeker: ik stop niet voor ik gefinisht ben!


We zijn er echt bijna, alleen nog net niet helemaal...


-11.8

En blogg på svenska?

Ska jag försöka?


Ska jag entligen försöka skriva en blogg på svenska? Ska det inte bli för svårt? Men när jag aldrig försöker, ska jag aldrig veta om att det ska lyckas.
För några månader sedan har Marlies frågat varför jag inte försöker att skriva bloggs på svenska. Det är ett otroligt sätt att öva och lära sig svenska språket. Men om du känner mig, vet du att jag är jätterrädd att göra fel, så, därför har jag ännu inte försökt, till nu.


Så, nu jag har beslutat att försöka, vad ska jag skriva om? Jag har verkligen ingen ide! Om att banta? näh, jag har redan skrivit så många bloggs om det. Kanske om utvandringen? Jag vågar det inte, det är så svårt att förklara alt, även på nederländska. 
Om att skriva en blogg på svenska då? Ja, det är en bra ide...


Så där, jag lyckades! Jag har skrivit en blogg på svenska. Bloggen är inte lång, men jag hoppas att nästa gång det gör bättre.


Jag ber bara om 1 tjänst: Liesje, please be gentle ;-)

Bijna af

Het is wat werk geweest, maar de keuken is... na bijna 12 jaar af en aan bezig zijn... nu echt bijna af-af.

Afgelopen weken ben ik, zoals al eerder over geblogd, hard bezig geweest met schuren, verven en rollen voorknippen. Afgelopen weekend heb ik Peet bij zijn lurven gegrepen en hebben we die banen behang tegen de muren geplakt.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat de muren, zoals ze waren, echt niet slecht waren. Sterker nog, eigenlijk had het wel mijn voorkeur boven dat behang. De muren waren ruwgestuct en babyrose en babygeel geverfd. Eigenlijk zouden we dat babygeel nog vervangen voor babyblauw omdat  eigenlijk de keukenkastjes babyblauw zouden worden en ik die kleur mooier vind. Maar ja, toen werden de kastjes ineens knalrood...
Anyway, nu we het huis willen verkopen, moet het er toch wat 'aantrekkelijker' uitzien voor de koper en een ruwgestucte muur vinden wij dan wel mooi, maar de gemiddelde Nederlander ziet liever een 'strak' gestucte muur. Hoe los je dit op? Door er een behangetje tegenaan te gooien, dan ziet niemand het meer...

Inmiddels begrijp ik gedeeltelijk die gemiddelde Nederlander wel ietsje meer. Zo'n oud huis is natuurlijk hartstikke leuk, ziet er misschien 'romantischer' uit, maar handig qua verbouwen is het absoluut niet. Een waterpas kun je echt weggooien, geen muur is hetzelfde en je kunt er donder op zeggen dat als je alle banen behang afmeet op die ene meting die je gedaan hebt, dat je een gedeelte overnieuw kunt knippen omdat die gewoon te kort zijn, terwijl de andere banen juist misschien weer veeeeel te lang zijn.
Tel daarbij op dat 2 vd 4 keukenmuren ook nog eens schuin naar beneden lopen... jawel, dan kun je voor iedere baan meerdere metingen doen, daar nog 3 extra 'zekerheidscentimeters' bij optellen, voordat je ook maar die schaar uit het laatje kunt pakken. Voor velen misschien een nachtmerrie, maar na 2 banen vind ik dat dan weer leuk, het is een uitdaging om na een paar minuten meten, rekenen en knippen een goede baan tegen die muur aan te lijmen. Dat ik 1 baan 3x overnieuw heb moeten knippen omdat er 1 berekening fout liep, hoor je mij nu natuurlijk niet over ;-).

Gisteravond was dan eindelijk het grootste werk af. Nu alleen die vergeten deur en deurpost nog, maar dan kunnen we de keuken eindelijk echt 'af' noemen.

Next stop: onze slaapkamer...

Hieronder een kleine impressie van hoe het er nu uitziet. Beter toch? Let niet op de rommel, dit was nog pre-schoonmaak.

Auw...

Daryn's grootste les uit zijn ongelukje gisteren is: nieuwsgierigheid is goed, maar als mama zegt dat het een verrassing is, dan blijft het ook een verrassing...


Wat doe je op een dag dat je wat kliekjes op wilt maken terwijl je kind vegetarisch is, je man een carnivoor en jij aan de lijn? 3 verschillende gerechten maken dus...
Een paar dagen geleden had ik al besloten dat de pannekoekjes die nog over waren van vandeweek op deze vrijdag door Daryn opgepeuzeld zouden worden. Dan kon Peet mooi die shoarma wegwerken die ook nog op moest. Probleempje: wat eet ik dan? In Zweden is dat geen moeilijke keus: ik pak een heerlijke dieet-maaltijd uit de vriezer et voila; klaar is Kees. Maar die o-zo-heerlijke maaltijden heb je niet in Nederland, ten minste, ik kan ze nergens vinden... Wat dan? Wat kan ik nu weer verzinnen? In soep had ik geen trek en om nou havermout als avondeten te gaan eten, vond ik net een beetje te ver gaan. 'Ik kan natuurlijk ook alvast de chili voor zondag maken, dat is altijd genoeg voor kliekjes'. Er zitten dan wel wat meer calorieen in, maar er zit zoveel gezonds in, dat dat het dan weer opheft. Kon ik ook gelijk uitproberen of de vegetarische versie eigenlijk wel te pruimen was, voor ik het aan de rest van mijn gezin voor ging schotelen.


Dus toen ik 's middags thuis kwam van Daryn bij zijn vriendje ophalen, ben ik gelijk de keuken in gegaan en vrolijk begonnen. Daryn was alleen retenieuwsgierig naar wat we gingen eten. Met mijn 'dat zie je strakjes wel' nam meneertje geen genoegen, ook het 'zeg ik lekker niet' was niet goed en 'nee, is een verrassing' kon ik hem ook niet mee lijmen.
Intussen stond ik driftig te snijden, terwijl de boter in de koekenpan aan het smelten was. Daryn besloot dat hij het zat was en kwam in de keuken koekeloeren. Op de aanrecht zag hij in een zakje een Honig-pakje liggen en wilde per se zien wat dat was, want ja.... dat zou hij gaan eten die avond, ging hij van uit. Ik zag al onheil aankomen en haalde snel de pan van de pit (ook omdat meneer me er niet echt meer bij wilde laten vanwege zijn nieuwsgierigheid, waardoor de boter inmiddels probeerde richting zwart te kleuren) zodat hij zich niet aan de pan kon branden. Maar helaas... ondanks dat we inductiepitten hebben, brandde Daryn zich toch aan de pit.


In eerste instantie dacht ik nog dat het niet zo heel erg was. de pit is ten slotte niet actief als de pan er niet op staat en ik had het niet zien gebeuren, dus wist ik ook niet hoe hard hij tegen de pit met zijn hand had geleund. Uiteraard ging wel direct zijn hand onder de kraan en omdat hij dat wel lekker koelend vond, heeft hij zo meerdere minuten gestaan, terwijl ik hem probeerde te troosten.
Na een minuut of 5, 6, vond ik het wel goed, Daryn vond het inmiddels ook wel vervelend koud worden. Met een snoepje en een glaasje cola heb ik hem maar voor de tv gezet en ging zelf weer vrolijk verder met koken, ervanuitgaande dat hij het plekje straks al weer helemaal vergeten zou zijn.


Maar nog geen 2 minuten later begon Daryn toch weer te huilen, steeds harder en harder zelfs. Om Peet aan de telefoon te kunnen verstaan, moest ik in de keuken staan en zelfs de keukendeur sluiten. 'Ja, ik haal wel wat zalf' was zijn oordeel. Maar ik had amper opgehangen toen het duidelijk was dat hier toch wel iemand naar moest gaan kijken. De koelende doekjes die ik al op zijn hand had gelegd, droogden snel en de koeling werkte voor mij veel te kort en de plek werd veel te rood en begon te blaren.


Uiteraard is het net 3 minuten te laat om nog bij je eigen arts terecht te kunnen, dus dan maar weer naar die huisartsenpost (die me eerste 15 minuten in de wacht vergeten...). Gelukkig was het alsnog niet al te ernstig, de blaren wel, maar zijn huid lag net niet open. Dus met een verbandje om zijn hand en de instructie deze constant in water te dopen om zo te blijven koelen, mochten we weer naar huis.


Uiteindelijk heeft Daryn alsnog heerlijk van zijn pannekoekjes genoten en ik heb de chili zelfs nog afgemaakt. De chili is geweldig gelukt, met 175 gram vegetarisch gehakt merk je niet dat je 'nepvlees' zit te eten maar is de 'vleessmaak' toch heerlijk aanwezig. Die houden we er dus in. 


Nu een dag later lijkt meneertje er weinig last meer van te hebben (tenzij je er natuurlijk naar vraagt, dan worden de 'auw'tjes je om je oren gegooid ;-) ), de blaar ziet er niet uit en over een paar dagen zal het wel een aardige korst zijn. Maar Daryn is er verder wel vrolijk onder. 


We hebben er in ieder geval allebei wat van geleerd: hij dat hij niet zo extreem nieuwsgierig moet zijn en ik misschien wat minder geheimzinnig...

Verfwerk af... dacht ik

Het is zover, het verfwerk in de keuken is af. Nog 1 klein raampje (het kozijn dan) moet nog gedaan worden, maar dat zit het behangwerk niet in de weg, dus kan ik daar ook eindelijk mee aan de slag.


Het geeft echt een heerlijk gevoel om dat hele venster 'af' te zien... dat gevoel duurde in eerste instantie niet echt lang aangezien ik nog met mijn kwast in mijn hand stond en poes Amy even vrolijk besloot om mij tegemoet te komen door ipv voor de deur gaan zitten miauwen 'ik wil eruit', ervoor koos om dan maar het open raam te pakken... met diezelfde zojuist geverfde vensterbank... Maar goed dat ik dus die kwast nog in mijn handen had...


Vanavond mag ik dus eindelijk die laatste banen gaan knippen.

Tenminste.. dat dacht ik. Vanmorgen zat ik namelijk met een collega te praten over de vorderingen in de keuken toen ik mij ineens bedacht 'verrek, er zit nog een buitendeur in die keuken die ook geverfd moeten worden.' Hoe ik daar in hemelsnaam overheen heb kunnen kijken, snap ik nog steeds niet.

Maar omdat ik toch echt dit weekend wil gaan behangen. Doe ik nu alleen even de deursponningen verven. Dan komt die deur maar iets later. Ik heb geen zin om nog een weekend te laten schieten, dat behang moet er nu echt op, ik loop al zo ver achter. Die foto's moeten nu echt gemaakt gaan worden. Als ik nu zorg dat die deur net niet op de foto staat, dan kan ik dat ook weer van het lijstje afvinken.

Waar is de rest van dat been?

Meestal als ik een blog heb geschreven, lees ik hem vlak daarna altijd even na. Waarom weet ik niet, het is er over de jaren zo ingeslopen.

Zo ook vanmiddag. Ik had de blog gepost en ben eigenlijk gelijk gaan lunchen. Bij terugkomst bedacht ik me dat ik het nog even na moest kijken en om een of andere vreemde reden kijk ik naar 'de dame in dat hoekje'. Ineens bedenk ik me dat er iets niet klopt aan haar. Wat dat precies was, zag ik niet direct, maar ik wist meteen dat het niet klopte. Ineens zie ik het:

Waar is in hemelsnaam de rest van haar been gebleven? En hoe komt het dat me dat nog niet eerder is opgevallen? Dit ziet er eigenlijk ook niet uit...

Je begrijpt het al. Ik ga maar weer eens op zoek naar een nieuwe layout, want ik vind dit echt geen porum. De layout blijft superleuk, maar ik ga me hier aan ergeren. die te grote schoenen had ik me al bij neergelegd, maar... hahaha

Dat wordt dus weer zoeken naar een nieuwe layout waar geen stukken been aan ontbreken of iets dergelijks. En aangezien ik nog niet echt direct ergens mee tevreden ben, zal er wel de nodige aantal keren een wisseling plaatsvinden. Don't say I did not warn you :-P

Heeeeeeel langzaam...

Heeeeel langzaam gaat de keuken eindelijk wat opknappen. De eerste laag verf zit inmiddels op de raamkozijnen en de eerste rollen behang liggen klaar om tegen de muren gekleefd te worden.

De kleur verf die ik gekozen heb (yup, Peet was er niet bij, dus ik heb die kleur gekozen :-p) voor de raamkozijnen en vensterbanken heet 'melkwit' en ik vind het echt perfect. Het is niet spierwit, maar ook niet 'gebroken wit'. Peet ziet er een grijstintje in, maar ik zie er ook iets van blauw in, echt supermooi. Ik denk dat ik deze kleur maar goed moet onthouden voor onze grote verfklus in Zweden aangezien daar ook alle deuren, deurposten, plinten, raamkozijnen en vensterbanken geverfd moeten worden (als ik het net goed geteld heb: 11 deuren, 16 raamkozijnen/vensterbanken).
Hopelijk is vanmiddag de verf echt droog genoeg om weer even licht opgeschuurd te worden en daarna kan verflaag 2 erop.
Wat alleen heel vreemd is, is op 1 van de vensterbanken zitten allemaal 'druppels' in de verflaag... Er zit niet te veel op en het is ook echt alleen op die ene vensterbank. Ik snap er echt helemaal niets van. Als het nu maar niet ook met de 2e laag gebeurt, want ik wil dit echt afmaken. Dit houdt nu alleen de behangklus op en daar heb ik ook al vertraging mee.

Omdat die gekke verf zo lang nodig heeft om te drogen, ben ik al wel begonnen met het alvast knippen van de behangbanen. Uiteraard gaat dit ook weer niet zo snel als ik zou willen omdat geen van de muren een 'standaard' muurtje is. 1 Muur heb ik zo goed als helemaal voorgeknipt op 1 lange baan na, dit omdat ik eerst wil weten waar de baan ervoor precies uitkomt. Het zijn in principe allemaal korte baantjes, maar 1 baan loopt ineens tot aan de grond. Dat is dus de nog precies te berekenen baan. Ik ga daar nog niets aan doen tot de andere banen al geplakt zitten. Muur nummer 2 loopt schuin naar boven, dus iedere baan moet ook weer precies opgemeten worden, zowel links als rechts en bij meerdere banen zit er ook nog een hoekje of afstapje of... noem maar op. En als laatste muur nummer 3: daar zit weer een groot raam in en om een hoekje en een deur... pfff, ik ga bijna verlangen naar een saai standaard huis waar alles rechttoe rechtaan is... bijna dan.

Vanavond hoop ik toch echt of de verfklus, of het knippen van de banen af te krijgen. Voor het weekend wil ik echt minimaal 1 baan behang tegen de muur hebben zitten.

Zodra het in de keuken af is, kan ik eindelijk foto's maken voor de makelaarssites. Daarna kan ik door naar onze slaapkamer om daar het hele riedeltje weer overnieuw te doen. Eerst schuren, dan verven, dan behangen. Ook deze muren zijn allen niet standaard, dus dat wordt weer een leuk klusje. Als laatste is Daryn's kamer aan de beurt, maar dat is maar 1 muurtje behangen en de 2 ramen zijn niet zo groot als in de andere kamers. Dat wordt dus bijna een makkie... bijna dan...

Ik moet even iets kwijt

Ik haat schommeldagen!

Potverdorie, zit er vandaag ineens 1 hele kilo extra aan terwijl ik me gisteren enorm heb ingehouden, niet over mijn limiet ben heengegaan en geen vreemde dingen heb gegeten. Toch zit er 1 kilo bij... Het zal wel weer vocht of die albekende 'dwarse scheet' zijn, maar leuk is het niet...

Zo, dat moest ik even kwijt...

... (+1.0)

Vervangen of recyclen?

Dan komt er ineens punt waarop je je af moet gaan vragen 'vervangen we dit nog, of kan dit nog even mee tot de verhuizing?'


Op dat punt zijn wij nu voor een aantal dingen beland. Eigenlijk heeft de bank zijn beste dagen gehad. Hij zit nog wel goed en ziet er ook nog wel netjes uit, maar je voelt dat de vulling al aardig minder aan het worden is. Zeker op de plek waar het meest gezeten wordt, daar is de rugvulling echt veel minder. Ook ons bed inclusief matrassen zijn eigenlijk al een jaartje of 2 aan vervanging toe. En zo zijn er nog meer van die dingetjes waarvan we momenteel in dubio zitten.

Maar ja, gaan we dit allemaal nog vervangen, of moet dit nog maar even mee? Aan de ene kant vind ik het echt zonde om het allemaal alsnog te gaan vervangen. Stel nu dat morgen ‘die gek’ voor de deur staat. Dan zit je daar, met je nieuwe bank die niet mee zal verhuizen... Zonde geld dus
Maar aan de andere kant. Wat nu als het nog 2 tot 3 jaar duurt? Dan moeten we nog 2 tot 3 jaar met die oude gare bank, of dat matras dat echt op is...

Gisteravond hadden we het ook ineens over de auto. Deze gaat toch ook af en toe wat mankementjes vertonen. Er staat inmiddels ook al 3 ton aan km’s op de teller en bijna standaard is tegenwoordig het probleem op de terugweg van SE naar NL. Daarbovenop is het echt wel een ruime auto, maar met 2 van die grote lompe drollen blijft er ineens toch erg weinig ruimte over om spullen mee te nemen. Die lijkenkist op het dak zit al snel vol en aangezien Daryn toch ook blijft groeien, kunnen we ook onder zijn voeten bijna niets meer kwijt, zoals we de afgelopen paar jaar altijd hebben gedaan.
Iedere trip proberen we al zoveel mogelijk alvast te verhuizen, maar omdat de lijkenkist toch erg snel gevuld is, gaat er veel minder mee dan we alletwee zouden willen.
Peet zat gisteravond dus toevallig stiekem al een beetje op de Zweedse marktplaats te surfen naar een tweede Zweedse auto voor als onze NL auto het daar echt gaat begeven. Een 2e auto daar is echt een must en alvast stiekem shoppen zonder te kopen (als een rasechte Hollander ;-)) is dan een goede voorbereider om prijzen en mogelijkheden te vergelijken. Peet gaf aan wat hij allemaal gevonden had en zo kwamen we er dus op of het misschien rendabel was om onze huidige tuut misschien toch alvast te verruilen voor een nieuwere met minder kilometers op de teller.


Tja, dan kom je weer voor een hele andere afweging: willen we onze huidige tuut houden en zelfs meeverhuizen? Of kiezen we toch voor iets groters (nee, niet nog een Jeep, maar iets in de richting van een Volvo V70 awd of zo (jawel, jullie lezen het goed: een stationwagon! Help, waar heb ik mijn principes toch gelaten? ;-))) en waar dus meer spullen in kunnen (en een grotere lijkenkist op kan)?


Voor de inboedel denk ik toch dat we voor ‘deurtje nummer 1’ zullen kiezen, met andere woorden: het moet echt nog maar even mee, tenzij het echt niet meer gaat. Het is zo zonde om nu een grote nieuwe aankoop te doen. Toch helemaal zeker weet ik dit nog niet. Voor de auto denk ik dat de prijs misschien pas een doorslaggevende factor zal zijn. Bij een rondje marktplaats kom je tot de conclusie dat de awd’s qua prijs gemiddeld wel iets hoger liggen dan in SE, maar met een beetje zoekwerk kom je vaak toch ook nog wel wat leuke dingen tegen (zie bijvoorbeeld net een V70 awd T5R voor net 4k, dat is lang zo slecht nog niet).

Nog even aankijken

Het is al weer even geleden dat ik een lijnblog met update heb geschreven. Eigenlijk zou nu dus het perfecte moment zijn om dat maar eens uitgebreid te gaan doen. Maar... de weegschaal geeft de laatste dagen getallen aan die ik eerst nog even aan wil kijken voor ik de uitslagen hier bekend maak.

Na de vakantie zijn mijn vreetbuien gelukkig wel weer een stuk minder geworden. Ik kan het 's avonds vaak weer houden bij een klein lijnkoekje en meer niet. Ben ik toch wel erg blij mee. Ik was echt zo bang dat ik weer niet meer uit dat eetpatroon zou komen, zeker toen de weegschaal vorige week ineens dat verbazingwekkende gewicht aangaf. Er zijn zeker wel avonden dat ik er moeite mee heb, maar ik weet dat als ik dan toe ga geven, dat het einde dan zoek is. Ik MOET gewoon nu even doorzetten, anders haal ik die eindstreep nooit. Ik ben juist nu zo dichtbij, dan mag ik nu niet opgeven.

Opruimwoede

Het is weer zover. We zijn weer terug in Nederland en de opruimwoede is weer toegeslagen. Het valt normaal niet zo heel erg op hoe vol ons huis hier is, tot je terug komt uit je huis dat nog niet zoveel dingetjes, rommeltjes en tierelantijntjes overal heeft liggen, hangen of staan.


Zelfs vandeweek rond middernacht was ik nog bezig met spullen weg te halen of op te ruimen. Aangezien mijn wekker om half 6 weer af zou gaan, wist ik dat ik toch echt naar bed moest, maar ik kon niet gaan slapen voor ik de grootste rommel verwijderd had uit de woonkamer. Ik had geen rust, het moest gewoon weg.

Gisteren overdag ben ik verder gegaan en de huiskamer ziet er nu al een stuk 'rustiger' uit, maar ik ben er nog lang niet. Er staat nog een jukebox die we al een tijdje op marktplaats hebben staan maar waar alleen maar handelaren op af komen die er niet meer dan 2 stuivers voor wil geven. En dan is er nog mijn trots: mijn dvd-kast! Zelfs daar erger ik mij aan. Hij is echt te vol en te rommelig nu. Als ik die rust in de huiskamer wil hebben, dan moet ik echt weer wat dvd's gaan opruimen (nee, ik doe ze niet weg :-p). Ik heb er al 2 verhuisdozen mee gevuld, in Zweden staat inmiddels al een aardig stapeltje en de stapel voor onze eerstvolgende trip staat ook al klaar. Die kast was gewoon al erg snel te klein voor mijn verzameling en ja, dan ga je proppen en stapelen en rijen achter rijen zetten, enz, enz. In Zweden zal de nieuwe kast niet in de huiskamer komen te staan en wordt hij op maat gemaakt zodat ik niet kan gaan stapelen en proppen.

Na de huiskamer is de keuken aan de beurt, dan de slaapkamer. Uiteindelijk zal Daryn's kamer er ook aan moeten gaan geloven. Die knul heeft zoveel speelgoed dat het mij soms verbaast dat zijn deur nog open kan.

Mocht er dus nog iemand interesse hebben in een jukebox of tierelantijntjes; u weet mij te vinden...

Veel gedaan

De afgelopen 2 weekjes zijn we lekker bezig geweest in ons huis. Niet alleen zijn we eindelijk van die vieze oude vloerbedekking op de bovenverdieping af, maar Daryn heeft ook eindelijk nu een echte kamer.


Al een lange tijd wilden we van de vloerbedekking en vinyl in de slaapkamers en op de overloop en trap af. Deze vakantie was het dan eindelijk zover. Eindelijk gingen we het vervangen voor laminaat.
Dat betekende dus eerst weer een tripje naar Karlstad om die Ikea maar weer eens onveilig te maken (volgens sommige mensen kom ik daar blijkbaar iets vaker dan de gemiddelde Nederlander, ikzelf vind het eigenlijk wel meevallen ;-)).


Voor onze eigen slaapkamer en de overloop hadden we al laminaat uitgezocht, Daryn mocht voor zijn eigen kamer helemaal zelf een keuze maken.
Zo gezegd, zo gedaan. Aan het einde van de dag hadden we voor de hele bovenetage laminaat gevonden en uiteraard bleven er nog wel wat woonaccesoires aan mijn vingers kleven...


De volgende ochtend zijn we meteen begonnen. Eigenlijk was het de bedoeling dat ik het laminaat in onze slaapkamer alleen zou leggen, zodat Peet in tussentijd aan het muurtje tussen de overloop en Daryn's kamer kon beginnen. Alleen was het kliklaminaat zo stug, dat ik het niet geschoven of geklikt kreeg en moesten we het uiteindelijk alsnog met zijn tweeen doen.

Het leverde dus wel vertraging op, maar ach, we hadden geen haast en het was wel een stuk gezelliger zo.


Na onze kamer was het muurtje aan de beurt. Aangezien Daryn het al 4 jaar met een gordijn voor een grote toog moest doen, in plaats van een normale kamer met 4 muren en een deur, werd het nu echt wel eens tijd om dat te gaan veranderen.

Eerst is de oude toog voorzichtig afgebroken zodat we de planken weer konden hergebruiken (ons ben zunig ;-)). Daarna heeft Peet het nieuwe geraamte gebouwd waar de muur moest komen.

Even wat platen ervoor...

En toen had Daryn ineens een heuse kamer. Hij is er echt supertrots op en bij het slapen gaan, moest ook steevast zijn deur dicht! Hoe donker het ook was, dat maakte hem niet uit, zolang hij die deur maar dicht zag. Hij heeft gelijk zijn kamertje versierd met al het speelgoed dat hij had meegenomen.


Tja, daarna maar weer snel door met het leggen van laminaat. Zowel de overloop als Daryn's kamer moesten nog gedaan worden. Eindelijk zou die verschrikkelijke oranje vloerbedekking verdwijnen. Die vloerbedekking was voor mij ergernis nummer 1 bij de 'eindschoonmaak' voor we weer naar NL moesten want hondenharen waren er bijna niet uit te krijgen. Standaard zat ik de avond voor vertrek ruim 2 uur op mijn knieen met de zuigmond van de stofzuiger in handen om zo de hele vloerbedekking van haren te ontdoen. Toch kreeg ik naderhand nog altijd opmerkingen van gasten dat ze vonden dat er nog zoveel hondenharen lagen...

Toen al het laminaat eindelijk lag, konden we ook eindelijk weer verder met het muurtje. In Karlstad hadden we al speciaal behang gevonden dat alle eventuele oneffenheden onzichtbaar zou maken, ideaal! (en behangerslijm koop je niet in die vervelende kleine pakjes poeder waar je thuis een eigen emmer voor op moet offeren, maar gewoon al kant-en-klaar in een emmertje! Echt superhandig, waarom ze dit in NL ook niet invoeren, snap ik niet).


Even de muur insmeren

en plakken maar
Enneh... wie zegt dat een Swiffer alleen voor vloeren is?

Zelfs met een gezellig telefoontje van mijn zus tussendoor, was het klusje zo geklaard.


Intussen was ook de trap van vloerbedekking ontdaan en na lang wikken en wegen, besloten we toch om hem opnieuw met vloerbedekking te bekleden. Het liefst hadden we de trap mooi opgeschuurd en geverfd, maar dan waren we minimaal nog 4 dagen langer bezig omdat de lijmresten zo diep in het hout zaten. Eer dat we dat gladgeschuurd zouden hebben, waren we een paar dagen verder geweest. Dat was nu net waar we niet op zaten te wachten. We zaten al krap met onze tijd en we wilden tussendoor natuurlijk nog wel een heel klein beetje van onze vakantie genieten. Dan gaan we die tijd niet ook nog eens opvullen met een extra rotklusje. Dus toch maar vloerbedekking. Als we er eenmaal wonen en deze vloerbedekking ook 'op' begint te raken, gaan we alsnog verven. We hebben nu expres geen lijm gebruikt, maar nietjes, dus dat maakt het straks al een stuk makkelijker. We hebben 2 verschillende (maar natuurlijk wel bijpassende) kleuren gebruikt, dat maakt het net even iets meer 'af' en minder saai.


En dan breekt die laatste dag aan en kom je altijd tijd tekort en die laatste kleine klusjes waar je eerder nog niet aan toe bent gekomen, moeten nu echt gedaan worden. Zo stond ik dus op vrijdagavond, tussen het schoonmaken, wassen en opruimen door, nog 'even' de deurpost van Daryn's kamer te verven...

Maar wel in stijl...

En met trots dan hier het eindresultaat:

Helaas is het niet gelukt om in beide slaapkamers nog een open haardje te plaatsen. Dat lukte qua tijd gewoon echt niet. De haardjes moeten we in de buurt van Stockholm ophalen, dus alleen het reizen kost al ruim een hele dag. hopelijk lukt dit met ons volgende bezoek wel. Niet alleen is staat het heel gezellig en knus, maar het drukt ook enorm veel stookkosten in de wintermaanden. 

Je gelooft het toch bijna niet?

Tenminste, ik bijna niet dan.

De laatste paar weken heb ik me alleen maar zorgen gemaakt over wat die weegschaal wel niet zou gaan weergeven bij terugkomst. Durfde er zelfs zondag bijna niet op te gaan staan. Het was duidelijk zichtbaar dat mijn vetrolletjes toch weer aanwezig zijn, ook heb ik weer een klein buikje, dus dat kon nooit veel goeds betekenen.

Met knikkende knieen ben ik dan toch op de weegschaal gaan staan en wat denk je? Bijna een hele kilo KWIJT! Snap jij het nog? Ik heb bijna alle avonden wel wat zitten snoepen. Zelfs later op de avond nog van die lekkere worstjes op. Toch weeg ik bijna een kilo lichter...

Natuurlijk heb ik door de verbouwing veel bewogen en zelfs met het opruimen en schoonmaken op de laatste dag ben ik minimaal een keer of 40 de trap op en af gerend. Maar dan nog vind ik het verbazingwekkend dat ik toch nog zoveel kwijt ben geraakt.

Ik moet dus maar vaker op vakantie gaan ;-)

-11.1 (+0.4)

Lieve weegschaal

Lieve weegschaal,


Het is nu anderhalve week geleden dat wij elkaar voor het laatst hebben gezien. Al anderhalve week moet ik het zonder je doen en ik moet zeggen dat ik je nu echt begin te missen. Ons dagelijkse ochtendritueel kijk ik normaal altijd enorm naar uit, benieuwd wat je me nu weer te vertellen hebt. Als ik nu wakker word, lig ik een beetje voor mij uit te staren, niet precies wetende wat ik nu moet doen want ja... jij bent er niet.


Gelukkig duurt het niet lang meer voor ik je weer kan zien. Nog maar een paar nachtjes wachten en dan ben ik er weer. Hopelijk gaan die dagen snel voorbij.


Waar ik wel enorm bang voor ben is ons eerste gesprekje bij mijn terugkomst. Jij gaat niet blij met mij zijn... of misschien juist wel, het ligt er maar net aan hoe je het bekijkt. De afgelopen anderhalve week ben ik nu niet echt 'braaf' geweest qua eten. Ik heb snoepjes op, chips, bbq en zelfs wijn! Allemaal erg lekker, dat is absoluut waar, maar ja, dat zet nu niet echt zoden aan de dijk en kom ik nooit aan dat gewicht waar wij allebei zo hard voor hebben gewerkt.


Bij deze bied ik je alvast mijn excuses aan voor de extra pondjes die ik mee zal dragen. Ik hoop dat dat onze vriendschap niet zal schaden. Eigenlijk hoop ik een heel klein beetje dat jij er wel blij mee zal zijn omdat dit betekent dat we nog veel langer iedere dag ons kleine ritueeltje uit kunnen voeren.


Heel veel liefs en tot over een paar daagjes, 
Steef

Ieder voordeel 'hep' echt zijn nadeel

En dat heb ik gisteren ondervonden.


Gisteren heb ik een leuk nieuwtje te horen gekregen via de telefoon. Na een gezellig babbeltje en uiteraard geprobeerd de beller volledig uit te horen, met een brok in mijn keel ieder detail in mij opgenomen, hingen we weer op. Het drong meteen tot mij door dat dat mijn toekomst zal gaan worden; nieuwtjes en 'big news' zoals huwelijksaankondigingen en zwangerschappen maar ook slecht nieuws als ziekten en dergelijke, niet meer persoonlijk horen, maar via telefoon, skype of e-mail.


Zoals het gezegde gaat 'ieder voordeel heeft zijn nadeel' en dat werd gisteren maar al te duidelijk. Dit nieuws was er echt een in de categorie 'eigenlijk zou ik je dit persoonlijk willen vertellen, maar...'.  Maar ja, wij wilden zonodig verhuizen, dus moeten we ook maar leren leven met deze consequenties. Toch vond ik deze eerste confrontatie echt wel even moeilijk. Ik ben er echt de hele dag mee bezig geweest, stiekem een beetje balend dat ik haar niet even kon knuffelen. Ik heb mijzelf ook nog nooit zo ver van het Nederlandse thuisfront gevoeld.


Grappig genoeg ben ik toch wel blij dat dit me nu al overkomt. Ik kan er nu al aan wennen, zonder zelfs al verhuisd te zijn. Ik kan het verwerken en het opslaan voor de eerstvolgende keer dat de telefoon weer zal rinkelen en de beller begint met 'ik heb nieuws...'. Hopelijk herinner ik me het gevoel dat ik nu voel en zal dat het een stuk makkelijker maken.


Niet zeuren Steef, leer te genieten van die belletjes, ook al zullen ze waarschijnlijk nooit wennen, het nieuws wordt er niet ineens minder om. Het blijft geweldig nieuws om te horen dat 'wie dan ook' zwanger blijkt te zijn, of dat 'die twee' besluiten te gaan trouwen. Toch?

The boy has chosen

3 weken geleden overviel Daryn ons ineens met zijn wens om vegetarisch te worden. Geen seconde ging het toen door mijn hoofd dat dit misschien wel eens een korte bevlieging zou kunnen zijn omdat hij het niet meer aan kon zien om dieren op televisie mishandeld te zien worden. Vandaar dat we zijn keuze destijds erg serieus namen en hem de kans gaven om dit verder te ontdekken. We hebben toen uitgebreid met hem gepraat over wat erbij komt kijken als je geen vlees meer eet en wat hij dus vanaf dat moment ineens meer zal moeten gaan eten om de voedingsstoffen die hij zal gaan missen toch op zal moeten vangen.


we zijn nu inmiddels 3 weken verder en Daryn lijkt zijn definitieve keus gemaakt te hebben: gisteravond heeft hij namelijk tijdens de bbq zijn laatste kippenpootje op (zijn lievelingsvlees)! Hij heeft het daar ruim een week over gehad dat hij dat voor die avond wilde bewaren en dat heeft hij ook gedaan. Verder heeft hij tijdens de bbq alleen maar vegetarisch vlees, stokbrood en marshmallows gegeten. Geen een keer heeft hij verlekkerd naar ons gekeken terwijl wij aan de rest van de kippenpootjes kloven of de hamburgers naar binnen werkten. Het boeide hem voor geen meter want hij had zijn eigen 'vlees' waar hij enorm van genoot.


Gelukkig vindt hij het vegetarische vlees lekker. Het was iets waar ik toch wel een beetje huiverig voor was, stel dat hij het niet lekker zou vinden, want hij kan nogal een moeilijke eter zijn. Hij heeft zelfs al wat voorkeurstukjes gevonden.


Uiteraard is het nu nog veel te vroeg om te zeggen of hij een echte definitieve vegetariër zal worden. Voorlopig zit hij nog in het wen-stadium waarin hij nog niet echt kan spreken over het echte gemis van vlees. De echte beproeving zal pas over een maand of 2-3 zijn als zijn lichaam het vlees echt gaat ontwennen (ik spreek uit ervaring). Als hij dat doorkomt, dan pas kunnen we met veel meer zekerheid zeggen dat onze knul een echte vegetariër is geworden.


Zoals ik al eerder heb gezegd: wat zijn keus ook zal zijn, ik sta er voor de volle 100% achter en ben supertrots op zijn doorzettingsvermogen!