Dossier gesloten

‘Mevrouw, ik denk dat u toch rekening moet houden met een diagnose ADHD of ADD’



Dat zei de kinderarts tegen mij, nog geen 5 minuten na hij Daryn ‘geobserveerd’ had. Zonder ook maar iets van mijn ventje te weten, kon deze arts al een conclusie trekken en wilde Daryn zelfs al aan de ritalin gooien. Dat wij het hier direct vanaf het begin al niet mee eens waren, verbaasde hem eigenlijk wel een beetje. Alsof wij slechte ouders waren die niet het beste voor hun kind wilden.


Dat klopt; ik wil niet het beste voor mijn kind, ik wil het allerbeste en het allerbeste voor mijn zoon is niet die pillen.


Een paar maanden geleden kreeg ik van de kleuterjuf van Daryn te horen dat het met Daryn niet al te goed ging. Hij kon zich niet concentreren, had geen interesse in nieuwe werkjes en een knutselwerkje was al helemaal uit den boze. Thuis was het mij natuurlijk ook al opgevallen dat Daryn af en toe erg moeilijk te concentreren was, op sommige momenten zelfs bijna onmogelijk. Dus werd op school een ‘IBer’ ingeschakeld, een intern begeleider, die met Daryn eens apart zou gaan zitten om hem eens te testen. Zo gezegd, zo gedaan en 2 maanden later kregen we hier de uitslag van. De IBer vond dat wij hem eens moesten laten testen bij een kinderarts om te zien of er iets te doen was aan die ‘onconcentratie’. Onze huisarts was erg gecharmeerd van de methode zoals deze op de school van Daryn wordt gegeven en gaf zonder twijfel direct een verwijsbriefje naar de kinderarts.


Vol vertrouwen gingen wij naar de kinderarts, hopende op een misschien simpel oefeningetje waardoor we hem weer een beetje zijn concentratie terug konden geven. Helaas werd alleen direct deze hoop de lucht ingeschoten door die ene opmerking die deze kinderarts maakte.

Hij was er direct van overtuigd, dit moest wel ADHD zijn, want hij was zo druk in de spreekkamer. Dat wij dit logisch vonden omdat Daryn zenuwachtig voor het onbekende was, werd weer direct weggewuifd en toen wij aangaven dat wij hem niet zo maar aan medicatie wilde zetten, hadden we het natuurlijk helemaal gedaan.


Deze heer wilde blijkbaar niet begrijpen dat wij niet zomaar ons kind aan medicatie willen gooien voordat er echt bewezen is dat hem iets mankeert. ‘Maar mevrouw (blijkbaar dacht hij in mij het slachtoffer te vinden dat hier wel voor te porren zou zijn), laten we het dan anders stellen. Stel dat het nu niet om ADHD gaat maar om bijvoorbeeld suikerziekte. Dan wilt u toch ook dat er direct middelen in worden gezet om hem te helpen?’ Dat begreep ik wel en legde dit ook uit, maar ook in het geval van suikerziekte, wil ik toch echt dat er eerst bewezen wordt dat hij dit ook echt wel heeft. Een conclusie mag je best snel trekken, maar dan moet deze wel onderbouwd en aantoonbaar zijn en in het geval van Daryn was dit gewoon niet zo.


Toch vond deze arts dat we hier in verder moesten. Geen medicatie? Dan maar naar de kinderspycholoog.


En zo zaten wij begin juni bij mevrouw de kinderpsycholoog, die ons drieen een aantal vragen stelden, maar niet direct kon vinden waarom de diagnose ADHD gesteld werd. Na een half uur werd een volgende afspraak gemaakt zodat een paar maanden later geevalueerd kon worden of er vorderingen in zijn concentratie waren of dat hij nog steeds zo druk was als de kinderarts in eerste instantie wilde beweren.


Vanmorgen was onze vervolgafspraak. Net als in juni hadden we een formulier ingevuld met aanduidingen hoe hij in bepaalde situaties reageert. Dit formulieer heeft ook de school weer ingevuld en er was zeker een heel groot verschil sinds de vorige keer dat dit formulier in is gevuld. Op de meeste punten waar in juni een hoge score (duidend op weinig concentratie) behaald werd, vulden zowel wij als de school nu bijna overal een heel lage score in, dus duidelijk wijzend op een verbetering in zijn concentratie.


Wat wij in het eerste gesprek met de kinderarts aangaven, werd vanmorgen door de psycholoog maar weer eens bevestigd: Daryn’s probleem was niet ADHD maar onderstimulatie. Waarschijnlijk heeft hij zich het laatste jaar op school zo verveeld dat hij helemaal geen zin had om zich te concentreren. Nu hij sinds anderhalve maand in groep 3 zit, zien wij een heel ander mannetje. Hij vindt inmiddels zelfs kleuren leuk en voor het eerst sinds hij een potlood beet kan houden, zit hij aan tafel heerlijk te kleuren of te tekenen. Lezen vindt hij ook geweldig, wat wij allang wisten natuurlijk, en probeert de ondertitels op televisie ook al mee te lezen. Hij geniet van zijn nieuwe kunnen en wij konden niet trotser zijn.


Dus; dossier gesloten!

Apetrots

Mensen die mij kennen, weten dat mijn kleine ventje mijn alles is, je weet dan ook dat ik graag trots over hem vertel wat hem bezig houdt of wat hij leert.

Zo ook nu weer een verhaal dat ik gewoon even ‘moest’ delen.

Omdat wij niet als leken straks willen verhuizen zonder kennis van taal of cultuur, proberen we met zijn drieën al zoveel mogelijk kennis op te doen. Daryn leert dus spelenderwijs over het land en ook de taal. ’s Avonds vraagt hij zelf eigenlijk standaard al of we hem voor willen lezen uit Zweedse boekjes en die dingen verslindt hij echt. (Uiteraard volgt na iedere Zweedse zin altijd de Nederlandse vertaling).

Zijn woordenschat groeit dus eigenlijk met de week, en dat voor een knulletje dat ook nog maar pas een paar weekjes in groep 3 zit en dus zich ook nog eens moet buigen op het leren lezen en schrijven van Nederlandse woordjes. Anyway, verder dan enkele woordjes leren gaan we met hem niet, dat vinden we niet nodig en daarbovenop kan hij dat beter in Zweden op school leren zodat hij de grammatica direct foutloos leert. Af en toe stellen we hem wel vraagjes in het Zweeds of kleine andere zinnetjes in het Zweeds en kijken dan hoe hij daar op reageert.

Vanmiddag liep ik met Daryn buiten om de doggies uit te laten en Daryn had als beloning voor zijn goede werk op school (had vlak daarvoor zijn werkjes van die dag gezien) een blikje cola gekregen die thuis op de tafel geduldig stond te wachten. Op de terugweg van het hondenuitlaatveldje, vertelde Daryn dat hij zin had in zijn blikje en dus vroeg ik hem ‘ska du dricka din cola när vi kommer hem?’ en meneer antwoorde ‘ja’, ik dacht daar eens op door te breien en zien of hij voor meer te porren was. ‘Tycker du om cola?’ vroeg ik hem toen en weer antwoordde meneertje met ‘ja’. ‘Vet du vad jag hade sägt?’ vroeg ik als laatste, maar begon mijn twijfels te krijgen of hij alle 3 de zinnen nu echt wel begrepen had. Toen hij weer met ‘ja’ antwoordde, stelde ik die laatste vraag voor de zekerheid toch ook nog maar een keer in het Nederlands.

‘Daryn, weet je nu wat ik allemaal gezegd heb?’ ‘ja mama, je vroeg of ik mijn cola ging drinken als we thuis waren’, ‘en toen? Heb je die tweede zin ook begrepen’ ‘toen vroeg je of ik cola zo lekker vindt’. Zoals je wel begrijpt, viel mijn bek weer eens open. Dat ventje had echt alles begrepen wat ik hem vroeg. Het merendeel van de woorden uit de zinnen hebben we hem niet geleerd omdat daar grammatica in voorkomt, maar door logisch nadenken, toch af en toe wat Zweedse zinnetjes vragen/stellen, de Zweedse verhaaltjes en naar Pippi Långstrump of Emile kijken, pikt hij onbewust nu al heel veel op.

Dit gaat dus inhouden dat meneer straks mee moet naar winkels, banken en andere instellingen omdat wij wel een tolk nodig hebben, hahaha

Liefs,

Een apetrotse mama