Jinx

Toen in April de afwijzing van ALMI kwam op onze aanvraag om ons zo geliefde hotel over te nemen, nam ik mij voor om zelfs diezelfde avond nog een blog te schrijven, om zo mijn frustratie weg te schrijven. Maar die avond was ik echt helemaal kapot, van het huilen, van het onbegrip, van de teleurstelling. Ik begreep gewoon niet waarom ze zo simpel konden oordelen. Ze hadden puur geoordeeld naar de cijfers en niet naar ons bedrijfsplan. Als ze namelijk ook het bedrijfsplan mee hadden genomen in hun beoordeling, dan was hun antwoord zeker anders geweest.


Nee, we zijn echt niet zo naïef dat we zo denken. De uitleg van ALMI was namelijk dat ze ons geen krediet konden verlenen omdat er niet genoeg cijfers waren en omdat er in de opstartfase van het hotel een grote verbouwing gedaan is die geld kostte. Wij probeerden beiden constant te helpen herinneren dat het hotel nu zo goed draait dat het vaak volgeboekt zit, dat het beter draait dan welk bedrijf ook in deze fase, dat wij daarnaast zoveel uitbreidingsplannen hadden dat het hotel waarschijnlijk nog minimaal 10 kamers meer nodig had om aan de vraag te voldoen. Maar nee, ze bleven stug kijken naar die cijfertjes. Ze waren gewoon niet op andere gedachten te brengen. Zelfs niet na meerdere telefoontjes en e-mails.


Lieten we het daarbij zitten? Tuurlijk niet. Samen met het hotel zijn we gelijk aan de slag gegaan met volgende stappen en daar zijn we zelfs nu nog mee bezig. Helaas doen de banken wegens de crisis nog steeds moeilijk, maar we blijven bezig. We geven voorlopig nog niet op.


We zijn intussen al wel verder gaan kijken naar andere opties. Puur omdat we toch wel echt snel willen verhuizen. Inmiddels voelt iedere dag in Nederland bijna als een kwelling. Iedere terugreis van Zweden naar Nederland wordt moeilijker. Het doet echt pijn om die sleutel voor de zoveelste keer om te moeten draaien op die laatste ochtend, wetende dat het weer maanden duurt voor je naar ‘huis’ mag. Dat is wat het voor ons echt is nu. Ons huis in Nederland is niet meer ons thuis, voor mij in ieder geval al niet meer sinds die inbraak 4 jaar geleden. Ik wil niet zeggen dat ik bang ben in mijn eigen huis, maar veilig voel ik mij hier niet meer.


Waar we dan wel mee bezig zijn? Meer dan zeggen dat we met een bedrijf bezig zijn waar we veel vertrouwen in hebben dat dit een succes moet worden, durf ik niet. Ik wil niet voor de zoveelste keer iets jinxen.


Laten we eerlijk zijn, geluk is nu niet echt een woord dat vooraan in ons woordenboek staat. Soms overkomt het ons, maar dat is dan ook echt toeval. Zo ook met onze auto. Die Benz rijdt heerlijk hoor, absoluut, maar het is nu eenmaal een stadsauto en absoluut niet geschikt voor die grintweggetjes die Zweden zo rijk is, of niet te vergeten de vorst en gladheid in de winter. We kwamen dus op het idee om in Zweden een auto te kopen, expres in Zweden zodat deze niet geïmporteerd hoeft te worden wat ons weer bakken met geld scheelt, een 4x4 die wel de Zweedse weggetjes en winters aan kan.
Je zou zeggen ‘zo gezegd zo gedaan’, maar uiteraard werkt dat bij ons niet zo. We zijn wel direct aan de slag gegaan, hebben meerdere avonden achter elkaar op Blocket gezocht naar Jeeps en zodra we er een vonden, direct aangeschreven. ALS ze al überhaupt antwoorden, was het standaard dat deze al verkocht was, op die paar na. We spraken dan af om te komen kijken, maar je raadt het al, vlak voor we in die auto wilden stappen, kwam dat mailtje binnen dat hij alsnog inmiddels was verkocht. Dit gebeurt ons echt niet 1x maar in een paar dagen tijd gerust 3 tot 4 keer.


Na onze vakantie gingen we in NL vrolijk verder met zoeken, maar weer iedere keer als we aan iemand foto’s lieten zien of het over onze zoektocht hadden, ging het weer mis. Meestal kregen we van 1 of meer aanvragen spontaan binnen een half uur een ‘verkocht’ mailtje of we konden gewoon heel die advertentie niet meer vinden. Op een gegeven moment durfden we gewoon niets meer te laten zien of vertellen uit angst om weer zo’n afwijzend mailtje binnen te krijgen.


Dit sloeg bij ons dus over naar ook onze bedrijfsplannen. Vandaar dat we nu ook nog niets zullen vertellen over onze verdere plannen hierover. Zodra we wat meer zekerheden voelen, komen we naar buiten… meteen. Maar tot die tijd…


Ach, we wachten wel af. Momenteel zijn we hard bezig met uitzoeken van mogelijkheden. Iedere vrije minuut wordt gestoken in onze toekomst.
Wanneer die toekomst ingaat? We streven in ieder geval naar de zomer van 2010. Dat moeten we toch wel uithouden nog? We hebben inmiddels al wel ons huis te koop staan. Nog niet via de makelaar omdat we nog wat opknapwerkjes af willen ronden. Zodra dat is gedaan, dan mogen de makelaars gaan vechten wie de eer krijgt hun poster op ons raam te mogen plakken.


Intussen gaan wij ook weer hard verder met het leren van onze nieuwe moedertaal. Peet heb ik eindelijk zover gekregen dat hij dan minimaal die LOI cursus van Marlies gaat oppakken. Daryn daarnaast maakt echt grote sprongen, alsof hij ineens het licht heeft gezien, zo vlug gaat het nu.
Ik lees hem momenteel ’s avonds voor uit ‘Kråke i skogen’ (Kråke in het bos) en daar kwam op een gegeven moment het woord ‘förstoringsglas’ in voor. Nu wist ik voor 95% zeker te weten wat het betekende, maar ik twijfelde natuurlijk weer eens. Maar toen gebeurde het, ik had de zin nog niet afgelezen, ik was in mijn hoofd al bezig met de vertaling uit te leggen, toen Daryn zijn mond opentrok ‘dat bekent vergrootglas, he mama?’. Ik wist echt niet wat ik hoorde. Hij had het niet van zijn vader, zei hij, ‘ik wist dat gewoon’. Als ik hem nu verder voorlees, dan zie ik hem gewoon denken en omdat ik weet dat hij toch wel meer weet dan wij dachten, test ik hem ook iedere avond door hem andere vertalingen te vragen. Als hij heel logisch nadenkt, weet hij het ook nog gewoon. Ik hoef mij dus echt geen zorgen meer te maken, dat komt helemaal goed met onze man.