Aanstaande zaterdag is het weer zover, dan komt de grootste kinderleugen weer aan in Nederland. Als ouder leer je je kind om nooit te liegen want dat mag niet, maar wat doen wij nu? Wij doen eigenlijk precies datgene dat we onze kinderen verbieden; we liegen 3 slagen in de rondte en alles en iedereen doet eraan mee.
Vanaf kleins af aan ben ik al een grote fan van Sinterklaas geweest. Zelfs toen ik 'erachter kwam' bleef hij stiekem een grote held van mij. Ieder jaar zit ik weer op zaterdag voor de televisie om de intocht te kijken (en mis Aart Staartjes nog steeds...) en ieder jaar weer krijg ik een warm gevoel als ik de goedheiligman voet aan wal zie zetten en wens ik mijzelf heel stiekem weer een klein meisje die de waarheid nog niet weet.
Ik vond het een geweldige tijd, die 8 jaar dat mijn ouders tegen mij logen (en zich maar af bleven vragen wanneer ik het nou eens doorhad) en hoe stoer ik het ook vond dat ik 'het' nu wist, van binnen vond ik het echt jammer dat het achteraf allemaal niet echt bleek te zijn.
Maar toch ben ik nooit boos geweest op mijn ouders dat ze mij hebben voorgelogen. Maar waarom voel ik mij dan nu wel schuldig? Ik vind het echt heerlijk om hem zo op te zien leven, met de wetenschap dat mijn kleine mannetje er straks, net als ik, achter moet komen dat het een grote leugen is geweest. Een fabel waarin we een kind laten geloven dat als hij of zij niet lief is, het geen cadeautjes zal krijgen. Ik ben zelfs al helemaal vrolijk voor hem zijn cadeaus gaan kopen en kan ook deze keer weer niet wachten om zijn gezicht te zien zodra hij het pakketje in zijn handen krijgt.
Aan de ene kant hoop ik voor mijn schuldgevoel dat hij er snel achterkomt dat het allemaal niet helemaal is zoals hij denkt. Aan de andere kant hoop ik dat hij nog heeeeeeeel lang de leugen mag geloven... dat ik mijn 'geloof' via hem nog lang mag uit blijven oefenen...
liefs,
a believer
Wednesday, 12 November 2008
Sunday, 2 November 2008
Dagboek van een wolfhond
Nu mijn eerste week erop zit bij mijn nieuwe baasjes, wordt het tijd eens te evalueren wat ik allemaal heb geleerd en wat ik verder allemaal heb beleefd.
Vorige week heb ik afscheid moeten nemen van mijn eerste alpha en mijn mama. Mama zag ik al wat minder omdat ze vond dat ik al zo groot gegroeid was dat ik de wereld best zonder haar aan kon. Dat vond ik wel heel lief van haar, ze heeft heel veel vertrouwen in mij. Maar ik mis haar best wel een beetje hoor, net als al mijn broertjes en zusjes. Ik heb ze een dag later nog even gehoord, maar toen ik achter een vreemd ding (leptop? Wat het is weet ik niet, maar dat zeggen ze steeds tegen dat ding) ging kijken waar ze nou waren (achter dat ding kwam hun gekef vandaan, dus daar moesten ze toch zitten, leek mij) zag ik niemand. Toen maar onder de tafel kijken waar dat ding opstond, maar ook geen broertje, zusje of mama... Toen werd ik helemaal gek, ik snapte er echt niets meer van. Ineens was midden in een blafje ook alle geluid weg. Sindsdien heb ik het niet meer gehoord. Volgens mijn nieuwe alpha’s zal ik ze allemaal echt nog wel een keertje zien, dat hebben ze mij beloofd (en anders ga ik ze gewoon heel hard bijten tot ze me wel meenemen).
Ik heb deze week wel heel veel nieuwe woorden geleerd. ‘Kateymagniet’, ‘Kateygoedzo’ en ‘Kateygroteplas’ heb ik toch wel het meest gehoord. Ik probeer er nog achter te komen waarom alle woordjes met ‘Katey’ beginnen, misschien is dat normaal in de mensenwereld. Ik begin er ook langzaam achter te komen wat ze allemaal betekenen. Volgens mij is ‘Kateymagniet’ een teken dat ik iets doe wat niet de bedoeling is, maar het kan net zo goed mijn naam zijn. ‘Kateygoedzo’ zeggen ze zo overdreven vrolijk dat dit toch echt alleen maar positief kan zijn, als ik niet in de huiskamer lek, of als ik niet lekker ga knabbelen aan de tafel of zo. Dat vind ik ook zo grappig; als ik niet lek in de huiskamer zeggen ze ‘Kateygoedzo’, maar lek ik wel op het grasveld zeggen ze ‘Kateygroteplas’, snappen jullie het nog? Ik heb mijzelf in ieder geval maar aangeleerd dat iedere keer als mijn alpha’s een woord met ‘Katey’ erin zeggen, dat ik dan naar ze kijk om te zien wat ze van me willen. Dat vinden ze ook heel goed, want dan worden ze ook weer heel enthousiast.
Ze vinden het niet leuk als ik in dat kleine traliehuisje lek en ik geloof dat ik ze daar gelijk in ga geven. Het is toch wel een fijn en veilig huisje waar alleen ik in pas. Zelfs die kleine alpha past er bijna niet in en als hij het probeert zegt mevrouw alpha ‘Darynmagniet’ (lijkt wel erg veel op ‘Kateymagniet’, dus volgens mij is het toch iets van een waarschuwing of zo).
Naar buiten is ook een nieuwe gebeurtenis. Natuurlijk ben ik al heel veel buiten geweest, maar dat was dan bijna altijd in dat open traliehuis zonder dak (mijn vorige alpha noemde dit volgens mij iets van ‘buitenren’ of zo). Nu krijg ik een lijntje aan mijn bandje om mijn nek waar ze van mij van verwachten dat ik dan meeloop. Denken ze nu echt dat ik weg ga lopen? Ik weet toch ook ongeveer waar ik nu woon, oke ik weet niet precies hoe ik er moet komen, maar ik kan je inmiddels het huis zo aanwijzen als ik in mijn straat sta.
Had ik je trouwens al verteld over die miauw-honden? Er loopt een zwarte van in huis en dat is toch wel zo grappig. Ze zijn veel kleiner dan ik ben (altijd handig) en ze maken een vreemd miauw-geluid (helemaal als je achter ze aan rent, hihi).
Ik heb inmiddels al een paar eigen hobbies gevonden. Ik vind het bijvoorbeeld geweldig om achter de miauw-hond aan te rennen. Of aan alles en iedereen te bijten, hoe harder hoe leuker, maar als ze van die gekke huil-geluidjes maken, stop ik wel want volgens mij doet het dan toch wel pijn. Spelen met mijn nieuwe alpha’s vind ik ook geweldig, ze hebben me heel veel speelgoedjes en knuffeltjes gegeven waar we met zijn allen mee spelen. Kleine alpha moet dan altijd heel hard lachen en dat vind ik dan ook weer leuk. Dan ga ik extra mijn best doen om hem nog harder te laten lachen (dat hoort toch ook? Ik hoor het mijn alpha’s toch naar hun zin te maken? Braaf ben ik he?).
Wat ik nog meer geleerd heb deze week, zullen mijn alpha’s in een filmpje en foto’s laten zien. Nu ga ik weer even een tukkie doen, na al die inspanningen.
Groetjes van een wolfhondje
Vorige week heb ik afscheid moeten nemen van mijn eerste alpha en mijn mama. Mama zag ik al wat minder omdat ze vond dat ik al zo groot gegroeid was dat ik de wereld best zonder haar aan kon. Dat vond ik wel heel lief van haar, ze heeft heel veel vertrouwen in mij. Maar ik mis haar best wel een beetje hoor, net als al mijn broertjes en zusjes. Ik heb ze een dag later nog even gehoord, maar toen ik achter een vreemd ding (leptop? Wat het is weet ik niet, maar dat zeggen ze steeds tegen dat ding) ging kijken waar ze nou waren (achter dat ding kwam hun gekef vandaan, dus daar moesten ze toch zitten, leek mij) zag ik niemand. Toen maar onder de tafel kijken waar dat ding opstond, maar ook geen broertje, zusje of mama... Toen werd ik helemaal gek, ik snapte er echt niets meer van. Ineens was midden in een blafje ook alle geluid weg. Sindsdien heb ik het niet meer gehoord. Volgens mijn nieuwe alpha’s zal ik ze allemaal echt nog wel een keertje zien, dat hebben ze mij beloofd (en anders ga ik ze gewoon heel hard bijten tot ze me wel meenemen).
Ik heb deze week wel heel veel nieuwe woorden geleerd. ‘Kateymagniet’, ‘Kateygoedzo’ en ‘Kateygroteplas’ heb ik toch wel het meest gehoord. Ik probeer er nog achter te komen waarom alle woordjes met ‘Katey’ beginnen, misschien is dat normaal in de mensenwereld. Ik begin er ook langzaam achter te komen wat ze allemaal betekenen. Volgens mij is ‘Kateymagniet’ een teken dat ik iets doe wat niet de bedoeling is, maar het kan net zo goed mijn naam zijn. ‘Kateygoedzo’ zeggen ze zo overdreven vrolijk dat dit toch echt alleen maar positief kan zijn, als ik niet in de huiskamer lek, of als ik niet lekker ga knabbelen aan de tafel of zo. Dat vind ik ook zo grappig; als ik niet lek in de huiskamer zeggen ze ‘Kateygoedzo’, maar lek ik wel op het grasveld zeggen ze ‘Kateygroteplas’, snappen jullie het nog? Ik heb mijzelf in ieder geval maar aangeleerd dat iedere keer als mijn alpha’s een woord met ‘Katey’ erin zeggen, dat ik dan naar ze kijk om te zien wat ze van me willen. Dat vinden ze ook heel goed, want dan worden ze ook weer heel enthousiast.
Ze vinden het niet leuk als ik in dat kleine traliehuisje lek en ik geloof dat ik ze daar gelijk in ga geven. Het is toch wel een fijn en veilig huisje waar alleen ik in pas. Zelfs die kleine alpha past er bijna niet in en als hij het probeert zegt mevrouw alpha ‘Darynmagniet’ (lijkt wel erg veel op ‘Kateymagniet’, dus volgens mij is het toch iets van een waarschuwing of zo).
Naar buiten is ook een nieuwe gebeurtenis. Natuurlijk ben ik al heel veel buiten geweest, maar dat was dan bijna altijd in dat open traliehuis zonder dak (mijn vorige alpha noemde dit volgens mij iets van ‘buitenren’ of zo). Nu krijg ik een lijntje aan mijn bandje om mijn nek waar ze van mij van verwachten dat ik dan meeloop. Denken ze nu echt dat ik weg ga lopen? Ik weet toch ook ongeveer waar ik nu woon, oke ik weet niet precies hoe ik er moet komen, maar ik kan je inmiddels het huis zo aanwijzen als ik in mijn straat sta.
Had ik je trouwens al verteld over die miauw-honden? Er loopt een zwarte van in huis en dat is toch wel zo grappig. Ze zijn veel kleiner dan ik ben (altijd handig) en ze maken een vreemd miauw-geluid (helemaal als je achter ze aan rent, hihi).
Ik heb inmiddels al een paar eigen hobbies gevonden. Ik vind het bijvoorbeeld geweldig om achter de miauw-hond aan te rennen. Of aan alles en iedereen te bijten, hoe harder hoe leuker, maar als ze van die gekke huil-geluidjes maken, stop ik wel want volgens mij doet het dan toch wel pijn. Spelen met mijn nieuwe alpha’s vind ik ook geweldig, ze hebben me heel veel speelgoedjes en knuffeltjes gegeven waar we met zijn allen mee spelen. Kleine alpha moet dan altijd heel hard lachen en dat vind ik dan ook weer leuk. Dan ga ik extra mijn best doen om hem nog harder te laten lachen (dat hoort toch ook? Ik hoor het mijn alpha’s toch naar hun zin te maken? Braaf ben ik he?).
Wat ik nog meer geleerd heb deze week, zullen mijn alpha’s in een filmpje en foto’s laten zien. Nu ga ik weer even een tukkie doen, na al die inspanningen.
Groetjes van een wolfhondje
.JPG)
Subscribe to:
Comments (Atom)