In A Twinkling

Saturday, 17 May 2008

Sneeuw in Mei?!?!


Ik heb het al vaak laten vallen dat wij de gelukkige eigenaren zijn van een mooi blauw huis in Nordmark, Zweden. 2 jaar geleden zagen we dit juweeltje voor het eerst toen we besloten om onze oudedag-voorziening wat zekerder te stellen. Wees eerlijk, hoe zeker zijn we van een pensioen tegen de tijd dat WIJ die leeftijd hebben bereikt? Het is een goede investering en omdat we altijd al hebben gezegd dat we niet ons hele leven in Nederland willen blijven en Zweden geweldig mooi is, besloten we om eindelijk woorden in daden om te zetten.

En zo tekenden we dus ruim anderhalf jaar geleden het koopcontract en was het huis eindelijk van ons. We wisten dat de winters koud en donker zijn en dat ze ook erg lang kunnen duren. Maar dat deerde ons niet. Die lange koude winters zijn juist ook weer sprookjesachtig. Kou boeit absoluut niet meer zodra je uit je raam kijkt en de wereld in wit ingepakt voor je ziet liggen (en vergeet niet dat de zomers heel groen en warm zijn)

Maar wat we vandaag te horen kregen, stonden we toch wel even versteld van. Vanavond kreeg ik namelijk een telefoontje van kennissen die momenteel ons huisje hebben gehuurd voor een weekje vakantie. Helaas hadden ze niet zo’n leuk nieuws; de stroom was uitgevallen! Ze vertelden me ook de oorzaak van de stroomstoring; het sneeuwde er namelijk!!! Terwijl ook Nordmark vorige week nog te kampen had met 30 graden. Zoals ik al zei, in Zweden duren de winters echt langer en sneeuw is daar zeker geen uitzondering, maar eerder regel. Maar zelfs de Zweden stonden vandaag eventjes verbaasd toen ze de dikke witte deken zagen ontstaan.

We zijn meteen het internet opgegaan om wat uit te zoeken over deze storing. Was het een lokaal probleem? Of trof het een groter gebied? Het blijkt dus dat heel Nordmark, samen met Filipstad en een deel van Hagfors zonder stroom hebben gezeten. Dat zijn toch zo’n 1200 huizen waar ik het dan over heb. In realtime hebben we de storing bij kunnen houden op de site van de energieleverancier. We zagen rond half 8 gelukkig het aantal huizen dat zonder stroom zat dalen en even na half acht kregen ook wij het bericht dat ons eigen stulpje inmiddels weer van stroom voorzien werd.

De sneeuwbui zal trouwens niet lang meer duren. Morgen wordt het alweer ‘boven 0’ en maandag zelfs alweer 9 graden. Het zal me niets verbazen als onze huurders aan het einde van de week weer in t-shirtjes kunnen lopen.


Sunday, 11 May 2008

Ik heb er ruim 20 jaar op moeten wachten...


Weten jullie nog wat jullie eerste singeltje was? Vreemdgenoeg kunnen we ons vaak niet meer herinneren wat we een dag eerder gegeten hebben, maar herinneringen zoals eerste singeltjes, eerste crushes en je eerste zoen vergeet je nooit.

Mijn eerste singeltje was ‘Leila, Queen of Sheba’ van de Dolly Dots. Ik was 5 of 6 jaar oud toen ik dat singeltje kreeg en ik zie me nu nog trots op de bank zitten met het hoesje in mijn handen terwijl het singeltje op de platenspeler lag te draaien. Bij TopPop kwam toentertijd ook vaak het clipje voorbij van toen ze in de studio dat bewuste liedje hadden opgetreden. Hoe jong ik ook was, vanaf dat moment was ik helemaal fan. Voor zover mogelijk probeerde ik alle albums te verzamelen en alle danspasjes na te doen (vooral ‘She’s a Liar’ zittend op de stoelen vond ik geweldig).

Helaas speelde mijn jonge leeftijd wel een belangrijke rol als het op concerten en dergelijke aan kwam. Toen in 1988 het afscheidsconcert werd gegeven, hoopte ik natuurlijk dat ik dat afscheid in The Escape mee mocht maken, maar mijn ouders vonden het te ver weg en te laat voor een meisje dat bijna 13 was. Ik moest die bewuste zondagavond dus op televisie hun afscheid meemaken. Gelukkig hadden mijn ouders een paar maandjes eerder een videorecorder gekocht en hadden we het concert opgenomen zodat ik het nog vaak terug kon kijken, wat ik ook vele malen heb gedaan (volgens mij moet ik die band zelfs nog ergens in een kast hebben liggen. Jammer dat ik alleen geen videorecorder meer in huis heb…).

Jaren lang heb ik het altijd erg jammer gevonden dat ik toen te jong was of dat het zo ver weg was geweest. Vaak heb ik me afgevraagd of ik er wel bij had kunnen zijn als het niet The Escape was geweest, maar Ahoy…

En toen ineens, ongeveer 2 jaar geleden, kondigden ‘mijn Dots’ aan dat ze een reünieconcert zouden geven en in de Ahoy nogwel… Dit was mijn kans…

Helaas kreeg ik niemand zo gek om met me mee te gaan. En alleen gaan doe je ook niet zo snel en dus moest ik weer mijn kansen voorbij laten gaan. En weer moest ik een concert thuis op de bank kijken ipv ‘in real life’. Iedere hit die op het scherm voorbij kwam, bracht een herinnering naar boven van vroeger en weer baalde ik dat ik er weer niet bij was geweest. Wel had ik mee deze keer voorgenomen dat mocht ik ooooooit nog een kans krijgen om een ander reünieconcert bij te kunnen wonen ik deze keer echt wel zou gaan, alleen of samen met iemand, niemand die me deze keer tegen kon houden.

Toen ik dus een half jaar geleden ineens een mailtje kreeg dat er deze keer echt voor de laatste keer optredens stonden gepland, heb ik me geen seconde bedacht en ben ik meteen kaarten gaan regelen en kijken of ik nog iemand mee kon krijgen. Gelukkig voor mij, had ik bij meerdere mensen een soort van schuldgevoel weten in te praten (en ik heb er niet eens wat voor hoeven doen. Ik heb een dvd van het reünieconcert aangezet en er waren direct meerdere mensen die toen zeiden dat ze dat ook best wel mee hadden willen maken achteraf).

Zusje Cynthia was de gelukkige die als eerste ja zei en zo mocht ze gisteren dus met mij mee naar Eindhoven om mijn kinderwens eindelijk in vervulling te zien gaan.

We waren al om een uur of 3 in Eindhoven en zijn we eerst nog even lekker wezen shoppen en hebben wat terrasjes gepakt om rond half zeven rustig naar het beursgebouw te wandelen. Weer kwam het gevoel van jonge leeftijd naar boven, want ik was zeker jonger dan het gemiddelde van de bezoekers. Dat gemiddelde lag toch wel tussen de 36 en 40…

En dan was het eindelijk zover… de lichten gingen uit, de muzikanten kwamen op en de muziek begon te spelen. 20 jaar na het afscheidsconcert mocht ik eindelijk mijn idolen van toen mijn favoriete hits van toen horen zingen. Om het geheel nog mooier te maken, had ik het voor elkaar weten te krijgen om helemaal vooraan te staan, mijn avond kon dus niet meer stuk. Nu, een dag later, kan ik zeggen dat het die 20 jaar wachten waard is geweest. Wat een topavond heb ik gehad. Bijna al mijn favoriete hits zijn voorbij gekomen en de dames die nu toch allemaal al wel richting 50 lopen hebben een spetterende show gegeven. Ik zal deze avond nooit meer vergeten.

Cyn, dank je wel dat je met me mee bent gegaan. Ik hoop dat je het net zo naar je zin hebt gehad als ik. Zonder jou was het zeker lang zo gezellig niet geweest…