Eindelijk!

Na de vorige 2 wat negatievere blogs, vond ik dat het tijd werd voor wat positievers en laat ik nou vandaag eens iets voor mij positiefs meemaken...

Jullie zullen me ongetwijfeld voor gek verklaren, want aan stofzuigen valt weinig positiefs te bevinden, behalve dan dat je huis er lekker schoon van wordt... Waarom vind ik dit dan juist positief en een blog waard?

Om dat uit te leggen, moet ik eerst wat 'terug in de tijd'. Ik heb, voor ik bij mijn huidige werkgever kwam werken, 4 jaar lang bij een flatscreenmonitorenboer gewerkt en altijd erg naar mijn zin gehad. Er zat alleen altijd die ene 'maar' aan. Ik zat dagelijks 2 uur in de auto en dus ook 2 uur in de file. Ik kwam pas om 6 uur bij mijn ouders om Daryn op te halen en dan moest ik nog naar huis. Eer dat ik dan gegeten had, Daryn in bad of douche en in bed had gelegd, was het vaak al na 8en. En dan moest het hele huishouden nog gedaan worden. Zoals jullie begrijpen, wilde dat nog wel eens wat versloffen...

Toen Daryn naar de kleuterschool ging, vond ik het tijd worden om toch maar eens naar een baan dichter bij huis te zoeken. Die vond ik sneller dan ik dacht en in November was de dag dan daar dat ik tijdens schooltijden in Spijkenisse kon gaan werken. Ik kon nu zelfs iedere dag Daryn uit school halen!

Voor ik de overstap maakte, dacht ik altijd dat ik dan ook meer tijd voor het huis zou krijgen. Ik was per slot van rekening ruim 3 uur eerder dan voorheen thuis...

Tja, dat bleek dus even anders. Zodra ik Daryn uit school haalde, ging ik vaak nog even snel wat boodschapjes halen, eenmaal thuis ging ik niet meteen het huis soppen maar speelde eerst eventjes wat spelletjes want daar kreeg je ook ineens tijd voor. Wat gebeurt er dan, dan blijft nog weinig tijd over voor opruim- en schoonmaakklusjes overdag en wordt het al weer snel 's avonds een vlugge stofzuig- of afsop beurt.

Maar...

Vandaag was dan eindelijk de dag dat ik eens overdag de stofzuiger kon pakken. Daryn zat heel lief in zijn kamertje te spelen en had mama daar blijkbaar niet bij nodig. Zo'n kans liet ik dus niet liggen, vanavond moet ik al naar school en morgen zou er ook weer weinig van komen...

Geloof het of niet, maar ik heb vanmiddag staan fluiten terwijl ik vrolijk stond te stofzuigen...

Vernielen schijnt grappig (origineel gepost op 10 februari 2008)

De afgelopen paar weken hebben wij, samen met bewoners uit onze wijk, last van een aantal 'grappenmakers' die het blijkbaar hilarisch vinden om je auto te 'modificeren'. Met andere woorden; je zijspiegel zodanig naar buiten te buigen dat hij het liefst afbreekt.

In het begin viel het nog mee. De lieverdjes gingen niet verder dan alleen de spiegels naar buiten te buigen. Ja ach, denk je dan, het zijn weekendstappers die waarschijnlijk na een paar glaasjes het leuk vinden om dit te doen. Je doet er verder niets mee want er is niets kapot. Je ergert je wel, maar weet dat je toch niets kunt doen. Na een aantal weekeinden ben je het wel zat en begin je er toch eens aan te denken om die wijkagent eens te polsen. Misschien kan hij eens een extra oogje in het zijl houden tijdens de weekeinden. Vanmorgen hoorde ik dus dat onze wijkgenoten dit inmiddels allang hebben gedaan en dat deze mevrouw van de wet er blijkbaar niets mee gedaan heeft.

Maar afgelopen weekend besloten ze zelf ook dat het naar buiten buigen van zijspiegels inderdaad niet meer leuk is... Nee, ze dachten dat het leuker zou zijn als ze een stapje verder zouden gaan. 'Gewoon, voor de leuk! Ze hadden toch niets anders te doen om 3 uur 's nachts.'

Ik zat zaterdagochtend samen met mijn zus en toekomstige schoonzus en haar moeder heerlijk te genieten van een high tea om zo daarna ontspannen een trouwjurk voor mijn schoonzusje uit te gaan kiezen. We waren allemaal supervrolijk en hadden veel zin in de dag die komen ging. Tot er een telefoontje van Peter binnenkwam en ons net zo vrolijk meedeelde dat onze 'vriendjes' weer bezig geweest waren.

Dit maal hadden ze de spiegel zo ver naar buiten gebogen dat hij eraf geschoten was. Niet alleen was onze auto aangepakt, maar in de wijk waren ze ook maar weer bezig geweest. Gelukkig is Peter handig genoeg en kon hij de spiegel nog repareren.

De nacht die volgde, waren we beter voorbereid; spiegels alvast naar binnengeklapt, auto nog dichter tegen het huis, lichten in de huiskamer aangelaten om zo een indruk te wekken dat er nog iemand op was. Maar helaas... Toen we vanmorgen de auto toch nog een keertje gingen checken, vonden onze vriendjes het toch nodig om ons te laten zien dat de voorbereidingen die we hadden genomen niet grondig genoeg waren... Ditmaal was de spiegel zodanig afgebroken dat hij niet meer zo te repareren is, maar dat hij echt naar een monteur moet. Op de grond lagen allemaal afgebroken stukken van de omkasting van de spiegel en wat nog aan de auto vast zat, hing lekker langs de lak te schuren, die door het afbreken van de spiegel toch al dusdanig was beschadigd. Peter is daarna de wijk door gaan lopen en kwam vele medebewoners tegen die hetzelfde lot hadden ondergaan. De vriendjes hadden niet alleen auto's aangepakt, maar ook kabelhuisjes en veel meer. Ze hebben letterlijk een spoor achtergelaten van hun wandelrichting.

Dan ga je internetaangifte doen (wat overigens minimaal 5 werkdagen duurt eer je aangifte daadwerkelijk is verwerkt en je er uberhaupt navraag naar kan doen ) en ga je je afvragen of jijzelf vroeger ook zo geweest bent... Tuurlijk, toen ik jong was, ben ik ook ieder weekend wezen stappen, heb ik ook het nodige gedronken en ben ik ook vaak genoeg naar huis gelopen met een stel vrienden...

Maar nooit heb ik de neiging gehad om aan het vernielen te slaan. Ik heb het nooit begrepen waarom dat zo leuk moest zijn. Ik kan mij nog wel heel goed een avond herinneren dat we dus onderweg naar huis waren en 2 vrienden het ook zo leuk vonden om te proberen een lantaarnpaal uit te krijgen door er met een baksteen naar te gooien . Wat ik toen deed? Ik ben naar huis gegaan want ik had daar absoluut geen zin in. Sterker nog; ik schaamde me dat ik daarbij hoorde.

Ik ben nu benieuwd hoe lang het gaat duren eer we ook maar uberhaupt iets horen van het verloop van deze 'zaak'. Ik weet inmiddels dat de buurtbewoners het nu zo zat zijn dat ze de media maar in gaan schakelen in de hoop dat er dan iets zal gebeuren. Ik vrees van niet en ga mijn auto voortaan maar op het erf parkeren.

liefs,
Stefanie

ps: de jurkentocht is trouwens geweldig gelukt. Mijn schoonzusje heeft een geweldig mooi groen broekpak uitgekozen met knalroze cowboylaarzen en een rode hoed met gele veren (Vin, je denkt toch niet werkelijk dat ik me per ongeluk voorbij praat alleen maar omdat ik in mijn tirade even niet oplet? )

Hel in Denemarken (origineel gepost op 7 januari 2008)

Al bijna anderhalf jaar lang rijden we met de auto naar ons andere 'humble abode' in Zweden, via Duitsland, met de boot naar Denemarken en zo door over de brug naar Zweden. Hier doen we zo'n 16 uur over (verdeeld over 4 'blokken') en tot nu toe is dit altijd goed gegaan. Het eerste blok zitten we met zijn allen enthousiast in de auto (Zelfs om 6 uur 's ochtends is Daryn klaarwakker en stuiter-enthousiast (zijn we al bij de boot? Zijn we al in Denemarken, zijn we al bijna bij de tunnel en de brug? En al deze vragen krijgen we standaard al het eerste uur van de trip te horen)). Het tweede blok wordt iedereen al wat rustiger, hoewel Daryn's vraag of we al bijna bij de boot zijn nu niet om de 5 minuten maar om de 2 minuten gesteld wordt. De boot is het begin van het derde blok, je eet wat, kijkt wat rond in de shop en bereidt je voor op het saaiste stuk van de hele reis... Denemarken... Het land is er vlak, de huizen zien er nog redelijk 'Duits' uit en er is gewoon niets te zien of beleven. Het enige voordeel van Denemarken is dat het wel erg dicht nu is bij Zweden; ons einddoel...

Blok 4 is voor ons altijd geweldig. We zitten dan al wat dieper in Zweden en je ziet de omgeving veranderen. De typische houten huizen zie je heerlijk verlaten tussen de mooie landschappen staan, de elandgebieden worden steeds groter en je blijft uit je raampje turen in de hoop er weer eentje te spotten.

Voor mij persoonlijk is mijn favoriete moment van de hele vakantie het moment dat het huis weer in zicht komt tot de eerste paar minuten dat je binnen staat. Je voelt direct een soort rust over je heen vallen en je (ik dan) voelt je direct thuis. Dit gevoel van rust, ontspanning en huiselijkheid gaat ook niet weg. Zodra je al je spulletjes weer op zijn plekkie hebt opgeborgen, ga je zitten op je favoriete plekje op de bank (en waag het eens om op 'mijn' plekje te gaan zitten... ), je neemt er wat lekkers te drinken bij en zo begint je weekje weg.

Zo ook afgelopen week... De week begon perfect. Het was heerlijk koud, de belofte op sneeuw leek toch wel eens uit te kunnen gaan komen. Oud en nieuw hebben we met een klein groepje gevierd en dit was super. De nieuwjaarswandeling die middag gaf ons de beloofde sneeuw en dit heeft de rest van de week ook aangehouden.

Alles ging perfect dus... Tja, 1 probleem... perfect gaat bij ons altijd mis... Er moet dan iets misgaan... en dat deed het ook en niet zo'n klein beetje ook...

De terugreis begon goed. Het was geweldig om afscheid te nemen van een land dat je inmiddels je tweede thuis bent gaan noemen dat op dat moment in een dikke laag sneeuw lag. Halverwege Skåne (Zuid Zweden) zagen we dat de sneeuw minder werd tot het op een gegeven moment helemaal weg was. Mijn zus, die we hadden meegenomen, reed op dat moment en begon te klagen over dat ze het zo glad vond, het leek wel ijzel. Peter nam het van haar over en die schrok van de gladheid.

Gelukkig zijn de Zweden beter gewend om in sneeuw en ijzel te rijden dan de Nederlanders en iedereen hield zich dan ook aan een minimum snelheid. Helaas deed ook niet iedereen dit en die zagen we allemaal ook stuk voor stuk een paar honderd meter verderop op zijn kop liggen of anders met een flinke deuk in de zijkant. MAAR... geen moment file... Daar kunnen wij nog eens wat van leren.

Tot nu toe ging alles, naar omstandigheden, nog goed. We wisten inmiddels dat we tot in Denemarken deze ijzel nog zouden hebben en dat we echt niet voor middernacht thuis zouden zijn. A small price to pay, maar ja, keus hadden we niet.

Toen ging het mis... We reden op de brug tussen Zweden en Denemarken toen er ineens een lampje op het dashboard ging branden. Er waren problemen met de dynamo... Zo goed en zo kwaad als het ging hebben we de auto van de brug kunnen rijden, direct de snelweg af en de eerste afslag die we tegenkwamen was toevallig het vliegveld van DK. Vlak voor de ingang van het SAS-kantoor hebben we de auto geparkeerd en direct onze dealer gebeld. We zouden binnen een half uurtje gebeld worden met wanneer de auto weer opgehaald zou worden.

Na anderhalf uur hebben we maar weer eens gebeld. Inmiddels hadden medewerkers van SAS ons in de lobby neergezet omdat de vrieskou nou niet echt lekker was. De man aan de lijn zou direct bellen met de dealer in DK en we kregen gelukkig direct te horen dat deze man asap contact met ons op zou nemen. Dit duurde natuurlijk even, maar er werd ons wel gelijk gezegd dat de takelwagen er binnen een uur zou zijn... 1 uur werd uiteindelijk 2 uur wegens die verrekte ijzel en na totaal 4 uur in de lobby gezeten te hebben, werden we met de kapotte auto naar de dealer gebracht zodat de auto direct gerepareerd kon worden. Het viel maar weer direct op dat de Denen blijkbaar iets anders denken over sneeuw, ijzel en slecht weer dan de Zweden want hier reden ze niet zo rustig en geordend. Zelfs de takelwagenbestuurder reedt niet echt geweldig (bumperkleven was zijn motto!)

En toen kwam het. 'Mevrouw, meneer, de dynamo is inderdaad kapot en ik heb deze niet op voorraad liggen. Ik kan wel morgenochtend met 1 van de 6 andere Deense dealers bellen om te vragen of zij er wel een hebben liggen en deze kunnen we dan maandag per koerier hierheen laten sturen... Het was toen zaterdag.

Hij vond mijn idee om de dynamo dan zelf bij die dealer op te gaan halen met een huurauto zodat hij op zondag er nog ingezet kon worden ook wel een idee, maar dat hield nog steeds in dat we minimaal een dag later pas naar huis konden...

De volgende dag kregen we het goede nieuws te horen. Op ruim 250 km afstand hadden ze er eentje liggen... We zijn meteen in de auto gestapt om het kreng te gaan halen. Toen bleek maar weer dat niet alleen dat standaard stuk dat we altijd rijden qua omgeving saai was, maar dat de rest van het land niet veel beter was (sorry voor DK-liefhebbers...). Het land bleef vlak, bijna geen wild te zien en er gebeurde gewoon niets.

Na een heen-en-weer rit van 6 uur bleek die sukkel van een monteur die auto dynamo er nog niet uit te hebben gehaald. Dit zou inhouden dat we ipv anderhalf uur, nog 3,5 uur te wachten hadden...

Hij bleek daarna zelfs nog vager want hij belde alsnog na een uurtje dat de auto over een half uurtje klaar was (hoe kan een klus die 3,5 uur zou duren ineens in 1,5 uur geklaard te kunnen zijn? (hoe spel je 'genept'?)) Ik ben er ook nog steeds van overtuigd dat hij ons toch die 3,5 uur heeft doorberekend en gewoon de uurprijzen heeft 'aangepast'. We hebben een boven-modaal maandsalaris achtergelaten (en na controle bleek de dynamo echt niet van goud met diamantjes te zijn)...

Maar toen was het wel eindelijk zover... 27 uur nadat we gestrand raakten, mochten we eindelijk weer in onze eigen auto stappen (gelukkig maar want die huurauto (het nieuwe model van onze eigen auto en nog op zomerbanden ook! Ik kan je vertellen dat de rit naar het hotel een spannende aangelegenheid was, gezien het nog niet gestopt was met ijzelen!!!) was echt he-le-maal niets) en onze reis naar huis voortzetten. De sneeuw was inmiddels helemaal weg, de ijzel ook en eindelijk zag DK er mooi uit... helemaal donker.

Vraag je je nu af of we de volgende keer toch maar eens het vliegtuig gaan pakken, of met de boot zullen gaan? Nee, natuurlijk niet. De rit is voor ons het begin van een heerlijke week (weken) en Denemarken hoort daar (helaas) ook bij. Denemarken zal nooit mijn keus voor vakantie worden, maar ze hebben wel voor een ervaring gezorgd die wij nooit meer zullen vergeten.