Vanmorgen, onderweg naar
werk, zag ik een prachtige vos. Zo mooi van kleur. Roodbruin met zwart. Zo mooi
zie ik ze graag alleen niet hoe ik hem (haar?) aantrof.
Midden op de weg lag hij.
Nek in een knik… gebroken. Ogen open, tong net naar buiten en nog warm. Hij kon
niet lang ervoor pas zijn aangereden.
Wat mij net zoveel aangreep
als het arme dode beestje was het feit dat de aanrijder niet even netjes is
gestopt en hem minimaal even langs de kant van de weg heeft gelegd. Zoals hij
erbij lag, moet hij op slag dood zijn geweest dus angst voor wraak had de
chauffeur niet hoeven hebben.
Op dit moment zie ik veel
roadkill op en langs de weg liggen. Het zal met de latere zonsopgang of
vroegere –ondergang te maken hebben maar dan verbaasd het mij nog. Ik trap al
op de rem als ik een vogel gevaarlijk laag langs mijn auto zie vliegen, laat
staan dat je een vos onverwacht over ziet steken. Ik kan hier hele discussies
over houden, maar het zal het gros van de rijder toch niet doen veranderen.
Hoe ik weet dat dit vosje
nog warm was? Ik ben omgedraaid, heb mijn auto langs de weg geparkeerd en heb
het lieve ding zachtjes in de berm gelegd. Een laatste aai over dat bolletje
gegeven en in de auto Daryn opgevangen. Als het ons als volwassen al iets doet,
die kinderen doet het nog veel meer.
Slaap zacht, Foxy Fox, mag
jij de laatste zijn waar ik voor heb hoeven stoppen.
