In den beginne

Je moet ergens beginnen. Ook al duurt het misschien nog ruim 8 maanden. Maar de eerste twee gepakte dozen zijn een officieel feit.

Ik hou van multitasken, altijd gedaan. Is zo lekker handig en efficiënt, vind je niet? Vandaag wilde ik toch al de slaapkamer aanpakken, dus waarom niet gelijk wat extra werk? Gewapend met een rol vuilniszakken en verhuisdozen ben ik het hol van de slapende leeuw ingegaan en inmiddels staan er al twee vuilniszakken vol, net als twee dozen, en ik ben nog lang niet klaar.

Zo'n opruimbeurt zou alleen wel een stuk vlugger kunnen als je geen oude foto's en tekeningen tegen komt die je al jaren niet hebt gezien. Of die ene tas met fotolijsten die ooit bij oma in huis hebben gestaan. Superleuk natuurlijk, maar het neemt toch die extra tijd in beslag die je juist probeerde te besparen door te multitasken. 

Maar ja, moet je kijken wat je dan tegenkomt:

Deze tekening heb ik gemaakt voor mijn opa en oma in 1985. Deze en volgens mij nog een aantal andere, hebben ze al die jaren bewaard. Waarom? Echt bijzonder is'ie niet. Gewoon, omdat het een tekening van hun kleinkind was... Jeetje wat mis ik ze...

Onder 1 voorwaarde, zei hij...

Weer mag ik het bewijs leveren dat een scheiding tussen twee mensen niet negatief hoeft te eindigen qua relatie.

Natuurlijk gaan twee mensen vaak uit elkaar omdat het leven samen niet meer gaat. Maar soms komt het voor dat twee mensen besluiten hun huwelijk te eindigen zonder dat er ruzie is en dat beide 'partijen' (niet mijn woorden, meer woorden van alle aktes en documenten die ik het laatste jaar heb moeten lezen en/of ondertekenen) het met elkaar nog zo goed kunnen vinden, dat ze het niet erg vinden om nog bij elkaar in 1 huis te wonen.

Mijn volgens-de-wet-zogenoemde-ex-man en ik zijn zo'n geval. Sterker nog. Hij heeft een baan aangeboden gekregen in Zweden en die nam hij met alle plezier aan, maar met 1 voorwaarde: dat ik-de-ex-vrouw en onze zoon mee konden verhuizen...

En zo ga ik van de ene turmoil in de andere. Weer wordt mijn leven compleet overhoop gegooid op een moment dat ik dacht het net op een rijtje te hebben. Maar in dit geval, heb ik er niet lang van wakker hoeven liggen.

Ik heb er wel een tijdje over na moeten denken. Juist omdat ik dacht net mijn nieuwe leven uitgeplust te hebben. Wil ik dit wel? Is dit wel wijs? Maar Peter's argument was voor mij de omslag; ik kan je de droom die ik je heb afgenomen nu weer teruggeven. Tja, daar heeft hij wel een punt. Mijn droom om te verhuizen naar het land waar ik al zo lang wil wonen, nam hij me grotendeels af door zijn aankondiging dat hij aan een scheiding dacht. Ik was nog steeds wel van plan te verhuizen uiteindelijk, maar niet binnen tien tot vijftien jaar. 

En nu gaf hij mij die afgenomen kans terug. Hij vond het al erg genoeg dat hij me die droom af had genomen. Toen hij die kans kreeg, twijfelde hij geen seconde. Als hij ging, dan ging ik mee.

En zo gooien we onze hele planning weer compleet om, maar wat voor planning en wat een vooruitzicht. 

1 januari gaat het voor Peter beginnen... zijn contract dan. Voor die tijd is er nog veel te regelen. Gelukkig heb ik alle documenten, files en excel sheets nog bewaard, dus het grote uitzoekwerk kan ik beperken tot het updaten van reglementen en eventueel wat nieuwe docs downloaden.

Wanneer mini-me en ik precies meegaan is nog heel even een puzzeltje. Het werk-project waar ik de afgelopen drie maanden mee bezig ben geweest, is inmiddels tot een einde en ik heb nog niets nieuws in het vooruitzicht. Maar het liefst laten we onze kleine man het schooljaar hier afmaken. Mocht ik nieuw werk kunnen vinden, dan blijf ik samen met onze grote kleine man achter tot het schooljaar voorbij is. Maar lukt dit niet, dan mogen we al gelijk kennis maken met de lange Zweedse winters in het prachtige Skåne.