En dan is het ineens zover...

...Na 17 mooie jaren, waarvan 8 getrouwd, kwam onlangs de bevestiging van de rechter dat ik vanaf heden niet langer meer Mevrouw Van der Velde zal heten, maar weer door het leven zal gaan als Mejuffrouw Lengkeek.

Het hoe, wat en waarom is hier niet belangrijk, dat is een persoonlijke beslissing tussen Peter en mij. Wat ik wel belangrijk vind, is de wetenschap dat ik misschien niet meer mijn man aan mijn zijde zal hebben staan, maar wel mijn maatje.

Een scheiding is nooit makkelijk en daar kan ik helaas officieel nu over meepraten, maar als je er dan een zal moeten doorstaan, dan hoop ik werkelijk uit de grond van mijn hart dat het er een zoals die van ons mag zijn. In dit laatste jaar, sinds de beslissing is gevallen, hebben we heel veel gepraat, uiteraard veel gehuild, maar ook heel veel gelachen en herinneringen opgehaald. Iedere beslissing die we moesten nemen, namen we samen en met iedere beslissing die we namen, stond Daryn voorop in onze gedachten.

En ons oogappeltje zal ook altijd voorop blijven staan met iedere toekomstige beslissing die we, samen en apart, zullen nemen.

Hoe het vanaf nu zal gaan? De tijd zal het leren. Voorlopig, zolang ik nog geen zekerheid in mijn werk heb, blijf ik gezellig bij Peet en Daryn wonen. We hebben het nog prima naar ons zin. En zodra de tijd daar is om mijn eigen weg te gaan en de sleutel naar mijn nieuwe woning in ontvangst mag nemen, neem ik alle mooie herinneringen met mij mee, geef ik ze een plekje waar ik ze nooit kan vergeten en begin ik met een nieuw deel in mijn leven. A sequel you may call it. Samen met Daryn. Maar op een manier met Peter toch altijd in de buurt.