Verzoek!

Ik ga er verder (nog) niet op in, hou alle redenen nog even voor me, maar heb wel een verzoek aan iedereen die mijn blogs leest, of hier toevallig 'langskomt':

Brandt alle kaarsjes die je hebt in huis, kruis alles wat je kruisen kan, draai duimen tot ze niet meer kunnen, bidt eventueel als je denkt dat dit kan helpen en hoop! Hoop op een goede afloop! Hoop op geluk!

Hoop dat mijn volgende blog het positieve nieuws geeft dat zo verdiend is! Want dit gun je niemand...

Moederdag

Daryn  komt net uit school rennen en zegt 'mama, ik heb een cadeautje voor je'.


Snel dringt het bij mij door dat het binnenkort moederdag is en dat hij vorig jaar ook al niet wilde wachten tot de dag zelf, onder het motto 'maar mammmm, dan moet je nog zoooo lang wachten en dat vind ik zielig voor je'. Toen ik hem ernaar vroeg of het inderdaad hiervoor bedoeld was, zei hij eerst ja, maar daarna al snel nee, alsof hij doorhad dat ik het dan niet open zou willen maken...


Toen we thuiskwamen, heb ik het lang uit weten te stellen, bijna blij dat ik hondjes heb om uit te laten, hopende dat ik in tussentijd kon verzinnen om het hem toch op te laten bergen en proberen het te bewaren. Ik was zo bang dat hij er op de dag zelf spijt van zou hebben en dat wil ik hem ook weer niet aan doen.


Maar helaas, toen ik hond nummer 2 toch echt haar ruime ronde had laten doen, moest ik echt naast hem gaan zitten. Toen ik hem erop probeerde te wijzen dat het nog lang geen moederdag is en dat hij het misschien wel leuker zal vinden om het op 9 mei pas te geven, keek hij bijna teleurgesteld. Zijn glimlach verdween en was gelijk minder vrolijk. Tuurlijk probeer ik het uit te leggen, maar net als vorige keren kwam het antwoord dat HIJ niet wilde wachten want HIJ wilde het nu geven, hij wilde ook niet dat ik zo lang moest wachten. 


Tja, als je zelf al weinig echte waarde hecht aan het hele moederdag gebeuren, wat kun je dan doen? Als hij het nu vandaag al moederdag wil laten zijn, wie ben ik dan om hem tegen te houden? Zei ik zelf vroeger ook niet altijd dat ik niet snapte waarom je per se op die 2e zondag in mei alleen mag laten zien hoeveel je van je moeder houdt? En zei ik er ook niet gelijk achteraan dat ik dat onzin vond en dat ik zelf wel bepaal wanneer ik dit wil doen?


En toen die gedachte weer door mijn hoofd ging, vroeg ik Daryn of hij het echt graag nu wilde geven? Zijn ogen begonnen te glimmen en zijn hoofd trots te knikken. Ja, dat wilde hij graag. Hij wilde het dolgraag vandaag al moederdag laten zijn. Zijn ogen begonnen nog meer te stralen toen ik heel voorzichtig het zelfgemaakte inpakpapier probeerde open te maken.


Mag ik dan nu even heel trots vertellen dat hij alles helemaal zelf heeft gemaakt? Ook het lijstje! Let ook op zijn hanenkam en dat de haren inmiddels eigenlijk te lang zijn om ze nog omhoog te gooien, zelfs daar heeft hij op gelet. Artiestje, toch? #proudmommymoment

Wat gebeurt me nu weer?

Wat is dit? Ruim een maand niet geblogd en zelfs nu weet ik even niet waar ik het in hemelsnaam over kan hebben. Dit is me in ruim een jaar niet gebeurd en ik vind het helemaal niets. Als ik mijn oude blogs terug lees en zie hoe makkelijk ik ook maar over niets kon schrijven, verbaast het mij alleen maar meer dat ik nu niets te zeggen heb.


Misschien is een stukje over mijn obsessie voor die P!nk Funhouse live-DVD tijdens schoonmaken een optie? Of dat Daryn eindelijk zijn A-diploma heeft gehaald, dat was absoluut zeker een vermelding waard. Of dat korte tripje naar Zwitserland en het concert dat we gezien hebben? Of Tilly's 65e verjaardag en het drama dat een poging doen tot taart bakken heet? Over lijnen zal ik het voorlopig maar niet hebben, dat is helemaal een drama momenteel


Genoeg verhalen dus, maar op de momenten van gebeuren kreeg ik er geen letter over op papier. Zal ik dan toch maar eens gaan kijken of ik die verhalen alsnog op digitaal papier kan krijgen? Dat zou inhouden dat jullie in ieder geval 3 blogs tegemoet gaan en weten jullie ook al wat je ongeveer kan verwachten.


Wish me luck!