Het is bijna half 5 als ik de brievenbus hoor klepperen. Mam was nog even op visite en we keken elkaar eigenlijk aan met een blik van 'zo laat nog post?' Tja, die nieuwsgierigheid steekt dan weer de kop op en ik kan het niet laten direct te gaan kijken.
Het blijkt een brief van de gemeente te zijn 'Aan de ouders/verzorgers van Daryn'. Die komen nu niet echt vaak voor, dus weer krijgt Aagje de overhand en moet ik die brief lezen.
Toen ik de inhoud las, kreeg ik het gelijk koud. 'Ondertekend' door de burgermeester werd mij medegedeeld dat er in onze regio een pedofiel is opgepakt, die voornamelijk 'werkzaam' was in maar 1 wijk verderop. Vanavond is een bijeenkomst waarin meer uitgelegd zal worden en mensen vragen kunnen stellen.
Waar ik nog het meeste van schrok is dat alle slachtoffertjes bij Daryn op school zitten! Kans is groot dat ik de kindjes ken... zei het misschien niet van naam, maar zeker wel van gezicht!
Peet is degene die naar de bijeenkomst gaat en zodra hij weer thuis binnenstapt, krijg ik het alleen maar kouder. De vermoedelijke dader (let wel: in NL ben je pas schuldig als het tegendeel niet bewezen kan worden) is een vader met kinderen waarvan de oudste bij Daryn op school zit. Daryn speelt regelmatig met het kindje als hij bij zijn beste vriendje speelt. Verdere verhalen zou ik hier graag van mij afschrijven, maar durf ik gewoon niet omdat het om bekenden gaat. Want zo dichtbij is het hoogstwaarschijnlijk...
Hoe ziekelijk kan een mens zijn? Ik heb het al eens vaker geblogd; je geaardheid kies je niet voor, daar wordt je mee geboren. Zo ook pedofilie... Een mens kan er niets aan doen dat hij of zij zo geboren wordt, maar die persoon kan er wel iets aan doen om er NOOIT aan toe te geven. In een volwassen situatie kiezen 2 partijen ervoor iets te ondernemen in hun geaardheid, maar in dit geval is 1 van de 2 partijen niet oud genoeg om te begrijpen wat er gebeurt... Daar hoor je gewoon niet aan te komen, zo'n kleintje kan zich niet verdedigen en de consequenties zijn veel later pas zichtbaar en helaas blijvende littekens die nooit meer weg zullen vagen.
Ik hoop serieus dat deze persoon voor de rest van zijn leven achter slot en grendel zal zitten, of op zijn minst onder zulk streng toezicht dat hij voor de rest van zijn leven niet eens meer kans krijgt om naar kinderen te kijken, laat staan in de buurt te komen...
Wednesday, 16 February 2011
1 jaar
Ik ben altijd al nieuwsgierig geweest, dat weet iedereen, is toch ook niets mis mee? Nu gaat het al een paar dagen door mijn hoofd dat ik rond deze tijd vorig jaar die eerste lijnblog heb geschreven, maar ik wist niet meer precies wanneer dit was.
Zojuist heeft diezelfde nieuwsgierigheid weer gewonnen. Ik ben terug gaan zoeken en wat treft? Dit schreef ik precies 1 jaar geleden: Eens moet het toch lukken?
Met andere woorden: vandaag is het dus precies een jaar geleden dat ik aan mijn lijnavontuur ben begonnen. Wow!
Als ik dan terugkijk op dat jaar, mag ik toch echt wel een beetje trots zijn op mijzelf, het is me gelukt om meer kilos af te vallen dan ik een jaar geleden had gedacht mogelijk te zijn en heb ik een groot deel van mijn zelfvertrouwen weer teruggewonnen. Ik durf nu eindelijk weer te dragen wat ik altijd leuk heb gevonden maar niet meer durfde vanwege dat extra gewicht. Zelfs ik zie dat het van me afstraalt dat ik me zo veel beter voel.
Dat ik nu nog steeds aan het lijnen ben, is puur om bij te houden wat ik wil behouden. Er zijn inderdaad de laatste 2 maanden 2 kilootjes bijgekomen, maar ik weet dat ik dat er echt wel weer vanaf kan krijgen. Ik weeg nog steeds minder dan mijn initiele streefgewicht, dus ik zit altijd goed.
Ben benieuwd hoe ik er op 16 februari 2012 voor sta... Nog 12 maandjes wachten ;-)
Zojuist heeft diezelfde nieuwsgierigheid weer gewonnen. Ik ben terug gaan zoeken en wat treft? Dit schreef ik precies 1 jaar geleden: Eens moet het toch lukken?
Met andere woorden: vandaag is het dus precies een jaar geleden dat ik aan mijn lijnavontuur ben begonnen. Wow!
Als ik dan terugkijk op dat jaar, mag ik toch echt wel een beetje trots zijn op mijzelf, het is me gelukt om meer kilos af te vallen dan ik een jaar geleden had gedacht mogelijk te zijn en heb ik een groot deel van mijn zelfvertrouwen weer teruggewonnen. Ik durf nu eindelijk weer te dragen wat ik altijd leuk heb gevonden maar niet meer durfde vanwege dat extra gewicht. Zelfs ik zie dat het van me afstraalt dat ik me zo veel beter voel.
Dat ik nu nog steeds aan het lijnen ben, is puur om bij te houden wat ik wil behouden. Er zijn inderdaad de laatste 2 maanden 2 kilootjes bijgekomen, maar ik weet dat ik dat er echt wel weer vanaf kan krijgen. Ik weeg nog steeds minder dan mijn initiele streefgewicht, dus ik zit altijd goed.
Ben benieuwd hoe ik er op 16 februari 2012 voor sta... Nog 12 maandjes wachten ;-)
Lief dagboek
11-02-2011
Vandaag zouden we eigenlijk verhuizen...
Toen we in oktober eindelijk de hoop kregen dat ons huis verkocht zou raken en de investeerders toch echt wel serieuze interesse toonden, was vandaag de datum waar we naartoe gingen leven. Dit was zelfs al met de 'kopers' afgesproken. We zouden tijdens de kerstvakantie ons SE-huis helemaal voorbereiden op onze aankomst en met de Zweedse Jeep naar NL rijden. Ik zou tot 1 februari werken om zo de laatste 10 dagen me volledig op de emigratie te kunnen storten, laatste spullen inpakken, weggooien of naar goede doelen brengen, de gemeente afhandelen en dat soort dingen meer.
Toen kwam dat ene moment, dat ene moment dat alles in het roet deed gooien: de beslissing binnen 3 seconden om van die koop af te zien vanwege misvertrouwen...
Tuurlijk heb ik me wel over de koop heen gezet, maar toch... vandaag zou die dag zijn en dat laat me even niet los... Gelukkig geeft het me alleen maar meer moed om verder te gaan en te zorgen dat de nieuwe makelaar binnenkort ons huis snel aan de man kan brengen.
12-02-2011
Zo depri als gisteren was met verloren hoop, zo hoopvol is vandaag geweest. De emigratiebeurs in Houten was weer grootser opgezet dan het jaar ervoor met een explosief gegroeid Zweden paviljoen. Zo groot dat het een eigen hal heeft gekregen. De beurs op zich, is voor ons bijna overbodig om heen te gaan, alles hebben we per slot van rekening al uitgezocht, berekend of klaarstaan. Maar met onze nieuwe plannen, wilden we toch even met de gemeente Filipstad spreken en hopelijk ook Almi, de Zweedse investeerderbank die startende bedrijven financieel kan steunen (met de nadruk op KAN, dit is zeker geen 'zal').
Het was al snel duidelijk dat Almi, net als voorgaande jaren, weer schitterde door afwezigheid, ondanks hun aankondigingen dit jaar wel aanwezig te zijn. De gemeente Filipstad was ook niet echt aanwezig, ondanks hun belofte, maar toch hebben we wel iemand kunnen spreken die nauw met de gemeente samenwerkt. Deze heer heeft ons verhaal aangehoord en raakte zeer enthousiast. (zo erg dat hij bijna al een bestelling wilde plaatsen... kijk, zo zie ik ze graag ;-) ) We hebben afgesproken deze week nog e-mail contact op te nemen zodat hij de juiste personen binnen de gemeente kan aanspreken voor een pand en mogelijkheden. Als het in mei dus alsnog lukt om naar huis te gaan, kunnen we direct spijkers met koppen slaan en met een bedrijfsplan bij Filipstad gemeente aankloppen. Heb er helemaal zin in.
13-02-2011
En na zo'n weekend wist ik dat ik het vanmorgen niet leuk zou vinden om op de weegschaal te gaan staan. Vrijdagavond heb ik mijn depri bui volgepropt met alles dat ik juist niet zou moeten eten en weggespoeld met wijn. Zaterdagavond was Daryn uit logeren en omdat we te moe waren om uit te gaan, hebben Peet en ik het toch een beetje gezellig gemaakt thuis en ja... daar horen toch ook weer wat hapjes bij, vond ik.
Het resultaat vanmorgen: 8 ons meer dan dat de teller vrijdagochtend aangaf!! Met andere woorden: alles wat ik er de hele week af heb weten te zweten, zit er gewoon nu vrolijk weer aan en kan ik eigenlijk weer overnieuw beginnen. Pfffff...
Eigen schuld, dikke bult!
Vandaag zouden we eigenlijk verhuizen...
Toen we in oktober eindelijk de hoop kregen dat ons huis verkocht zou raken en de investeerders toch echt wel serieuze interesse toonden, was vandaag de datum waar we naartoe gingen leven. Dit was zelfs al met de 'kopers' afgesproken. We zouden tijdens de kerstvakantie ons SE-huis helemaal voorbereiden op onze aankomst en met de Zweedse Jeep naar NL rijden. Ik zou tot 1 februari werken om zo de laatste 10 dagen me volledig op de emigratie te kunnen storten, laatste spullen inpakken, weggooien of naar goede doelen brengen, de gemeente afhandelen en dat soort dingen meer.
Toen kwam dat ene moment, dat ene moment dat alles in het roet deed gooien: de beslissing binnen 3 seconden om van die koop af te zien vanwege misvertrouwen...
Tuurlijk heb ik me wel over de koop heen gezet, maar toch... vandaag zou die dag zijn en dat laat me even niet los... Gelukkig geeft het me alleen maar meer moed om verder te gaan en te zorgen dat de nieuwe makelaar binnenkort ons huis snel aan de man kan brengen.
12-02-2011
Zo depri als gisteren was met verloren hoop, zo hoopvol is vandaag geweest. De emigratiebeurs in Houten was weer grootser opgezet dan het jaar ervoor met een explosief gegroeid Zweden paviljoen. Zo groot dat het een eigen hal heeft gekregen. De beurs op zich, is voor ons bijna overbodig om heen te gaan, alles hebben we per slot van rekening al uitgezocht, berekend of klaarstaan. Maar met onze nieuwe plannen, wilden we toch even met de gemeente Filipstad spreken en hopelijk ook Almi, de Zweedse investeerderbank die startende bedrijven financieel kan steunen (met de nadruk op KAN, dit is zeker geen 'zal').
Het was al snel duidelijk dat Almi, net als voorgaande jaren, weer schitterde door afwezigheid, ondanks hun aankondigingen dit jaar wel aanwezig te zijn. De gemeente Filipstad was ook niet echt aanwezig, ondanks hun belofte, maar toch hebben we wel iemand kunnen spreken die nauw met de gemeente samenwerkt. Deze heer heeft ons verhaal aangehoord en raakte zeer enthousiast. (zo erg dat hij bijna al een bestelling wilde plaatsen... kijk, zo zie ik ze graag ;-) ) We hebben afgesproken deze week nog e-mail contact op te nemen zodat hij de juiste personen binnen de gemeente kan aanspreken voor een pand en mogelijkheden. Als het in mei dus alsnog lukt om naar huis te gaan, kunnen we direct spijkers met koppen slaan en met een bedrijfsplan bij Filipstad gemeente aankloppen. Heb er helemaal zin in.
13-02-2011
En na zo'n weekend wist ik dat ik het vanmorgen niet leuk zou vinden om op de weegschaal te gaan staan. Vrijdagavond heb ik mijn depri bui volgepropt met alles dat ik juist niet zou moeten eten en weggespoeld met wijn. Zaterdagavond was Daryn uit logeren en omdat we te moe waren om uit te gaan, hebben Peet en ik het toch een beetje gezellig gemaakt thuis en ja... daar horen toch ook weer wat hapjes bij, vond ik.
Het resultaat vanmorgen: 8 ons meer dan dat de teller vrijdagochtend aangaf!! Met andere woorden: alles wat ik er de hele week af heb weten te zweten, zit er gewoon nu vrolijk weer aan en kan ik eigenlijk weer overnieuw beginnen. Pfffff...
Eigen schuld, dikke bult!
Sunday, 6 February 2011
En dan ineens...
Ben je anderhalve week ziek en wordt je nieuwe lijnpoging weer op de proef gesteld. Ik mag gelukkig stellen dat ik met vlag en wimpel ben geslaagd voor deze proef, ondanks dat ik bijna niets ben afgevallen.
Maar ik ben ook niets aangekomen en daar gaat het uiteindelijk toch om.
Gisteren alleen een heftige vreetbui gehad, dus dat zal morgen wel tonen op de weegschaal (een lichaam heeft er gemiddeld anderhalf tot 2 dagen voor nodig om dit soort buien te verwerken en een nieuw gewicht te bepalen. Daarom wist ik dat het vanmorgen geen nut had om op die weegschaal te gaan staan, die zou toch alleen maar een vertekend beeld weergeven). Ik ben benieuwd.
Hopelijk gaat vannacht de extreme wind waar we nu al 3 of 4 dagen last van hebben ook eindelijk eens liggen. Ik denk niet dat ik al sterk genoeg ben om door dat weer te gaan fietsen. Maar mijn lichaam heeft dat wel weer hard nodig. Zonder die beweging, hoe weinig het ook is, val ik ook gewoon NIET af.
Dus lenteweer, kom maar op, ik kan je nu hard gebruiken. Met de lente vervaagt meestal ook mijn extreme drang om te snoepen en krijg ik meer zin om te bewegen... ik kan niet wachten!
Maar ik ben ook niets aangekomen en daar gaat het uiteindelijk toch om.
Gisteren alleen een heftige vreetbui gehad, dus dat zal morgen wel tonen op de weegschaal (een lichaam heeft er gemiddeld anderhalf tot 2 dagen voor nodig om dit soort buien te verwerken en een nieuw gewicht te bepalen. Daarom wist ik dat het vanmorgen geen nut had om op die weegschaal te gaan staan, die zou toch alleen maar een vertekend beeld weergeven). Ik ben benieuwd.
Hopelijk gaat vannacht de extreme wind waar we nu al 3 of 4 dagen last van hebben ook eindelijk eens liggen. Ik denk niet dat ik al sterk genoeg ben om door dat weer te gaan fietsen. Maar mijn lichaam heeft dat wel weer hard nodig. Zonder die beweging, hoe weinig het ook is, val ik ook gewoon NIET af.
Dus lenteweer, kom maar op, ik kan je nu hard gebruiken. Met de lente vervaagt meestal ook mijn extreme drang om te snoepen en krijg ik meer zin om te bewegen... ik kan niet wachten!
Subscribe to:
Comments (Atom)