Na anderhalve week 'thuis' geweest te zijn, is het weer moeilijk om hier onzeker af te moeten wachten tot 'die ene gek' ons eindelijk komt verlossen en ons onze droom in Zweden kan laten beginnen.
In die anderhalve week hebben we weer ouderwets genoten van ons huis, van thuis, van de rust, vrienden en een compleet andere mentaliteit dan in Nederland.
Toegegeven dat je af en toe echt wel gek kan worden van die Zweedse mentaliteit (lukt het vandaag niet, dan kijken we daar volgende week wel eens naar (of zoals het boek 'Nästa Vecka, kanske', oftewel 'Volgende week, misschien')). Toch kan ik af en toe die mentaliteit beter waarderen dan de Nederlandse mentaliteit. De gehaaste, multi-taskende, alles-moet-gisteren-af, nooit-is-het-goed mentaliteit, oftewel de 'randstad-mentaliteit'.
Ik vond het heerlijk om bij de lokale Appie in de rij te staan met maar 2 man voor je (en een bijna lege kar) en alsnog gerust 10 minuten moeten wachten. Je went er snel aan en merkt dat je deze mentaliteit al snel overneemt. Wat boeit mij het nou dat ik nog 3 man achter mij heb staan in de rij, IK ben toch aan de beurt en als ik een lulpraatje met de kassiere wil houden, dan doe ik dat. Of midden in het pad met die bekende die ik tegenkom, de rest van het winkelend bezoek loopt toch wel om mij heen, net zoals ik om hen heenloop als ik een kletsend stel tegenkom middenin het pad.
Ga ik mij hier ooit nog eens aan ergeren? Tuurlijk, de Randstad zit toch heel diep in mij, dus ik zal ook vaak genoeg nog wel eens terugvallen in mijn oude gestresste 'self', maar ik weet ook dat ik daar ook zo weer overheen ben. Zodra ik in mijn auto stap, zet ik gewoon die radio wat harder, blèr lekker hard (en laten we eerlijk zijn, VALS) mee met wat er ook draait op dat moment en tegen de tijd dat ik bij mijn huis aankom, zo'n 15 km verder, ben ik ongetwijfeld allang weer vergeten waarom ik ook alweer gestresst die auto instapte.
Maar genoeg gezeurd ;-)
Nu we weer 'thuis' zijn geweest, is het gevoel om snel weg te willen weer goed opgeladen en dus zitten we nu weer vol strijdlust. Ik ben (ondanks de lange rit van gisteren EN vannacht) vanmorgen direct weer begonnen met ruimen en weggooien. Wat niet mee hoeft te verhuizen, hoeft dus ook niet meer mijn kasten te vullen. De helft van de kerstspullen liggen inmiddels in de vuilnisbak, de kunstboom heb ik in de aanbieding (iemand interesse? hij is voor jou voor het luttele bedrag van € 339,500.00 en dan krijg je er nog gratis een vrijstaand huis bij ook ;-) (maar serieus, indien interesse, de boom is gratis af te halen). Ook in de keuken ben ik al aan het ruimen geweest en vandeweek wil ik ook in die kledingkast weer eens een kijkje gaan nemen wat toch echt niet meer gedragen gaat worden.
De beslissing om mijn eigen geliefde Plymouth Scamp uit '73 weg te doen is ook gevallen, net als de juke-box. Beiden waren zelfs nog mijn eigen idee. Hoewel ik mijn Scampie echt wel ga missen, we hebben er de eerstkomende 10 jaar toch geen tijd voor en het is eigenlijk dan niet meer dan een extra kostenpost in ons verhuisbudget. Zo ook de juke-box, het is een geweldig ding (en is heel geduldig in het dragen van nog-te-strijken was :-p) maar a) waar gaan we hem stallen in Nordmark en b) daar komt die kostenpost in het budget weer om de hoek kijken. Hebben we het ervoor over om extra kosten te maken om dat loeizware ding mee te zeulen? Voor mij kwam er op die vraag al snel een 'nee' (zij heeeeel zacht).
Deze week gaat ook ein-de-lijk het huis op een nieuwe makelaarssite! Het heeft even geduurd en eigenlijk hebben we nog niet al die opknapwerkjes af die we eigenlijk eerst af hadden willen hebben, maar we willen gewoon niet langer wachten. Het wachten is juist datgene dat ondraaglijk is geworden, dus waarom onszelf nog langer pijnigen?
Onze droom is en blijft om dit jaar nog te verhuizen, we gaan nu gewoon weer hard verder, alles op alles zetten, om het ook waar te kunnen maken...
