Tja, 'What can I say?', Weer een blog over gezinsuitbreiding en weer ben ik toch echt niet zwanger. Ook heb ik met Peet niet afgesproken dat we allebei een blog zouden schrijven over hetzelfde onderwerp (de hyvers onder jullie zullen dit het beste begrijpen). Dit is nu echt heel toevallig dat we het nu allebei over hetzelfde hebben.
We houden ons hier ook best wel mee bezig momenteel, wat natuurlijk ook logisch is. Het zal best wel een impact op ons leven geven, je doet dit per slot van rekening ook niet zomaar.
Waar heb ik het in hemelsnaam over? Over Lydia en Rachel, 2 zusjes in Uganda die wij sinds kort 'geadopteerd' hebben. Ze zullen niet bij ons komen wonen (hoe graag ik dit misschien wel zou willen), maar blijven gewoon in Uganda. Wij sponsoren ze alleen zodat zij in Uganda een gewoon leven kunnen leiden, naar (een betere) school kunnen gaan en een toekomst op kunnen bouwen in de omgeving waar ze vandaan komen.
En natuurlijk de volgende vraag, hoe komen we hier in hemelsnaam nu weer bij?
Heel simpel. een paar maanden geleden kregen we van mijn vriendin Sandra een mailtje waarin zij vroeg om steun voor het weeshuis waar zij zich mee heeft verbonden. In eerste instantie hebben we de site uiteraard wel bekeken maar omdat we er nog niet zoveel van wisten en het echt nog in een opstartfase was, bleef het voor ons bij kijken. We kwamen alleen wel steeds vaker terugkijken bij de site en afzonderlijk van elkaar gingen we deze kinderen met de dag boeiender vinden. Toen de verhalen onlin kwamen wat al deze lieverdjes allemaal mee hebben gemaakt, ga je hier met zijn tweetjes over praten en wilden we allebei toch wat meer voor ze betekenen dan alleen een regelmatig bezoekje aan een website. Sterker nog, we wilden ze minimaal toch wel gaan steunen.
In het begin hadden we het voornamelijk over alleen een normale financiele steun. Zij het eenmalig een x-bedrag, zij het een vast maandelijks bedrag.
Toen kwam Peet op he tidee om voor zijn verjaardag een inzameling te vragen. Hij wilde graag van iedereen geld en dat bedrag wilde hij doneren aan het weeshuis. Hij liet ook wel al vallen dat hij graag oom zou willen zijn, maar verder had hij het daar niet echt over.
In tussentijd ging ik met Sandra natuurlijk aan de slag hoe we dit aan konden pakken. Het idee om oom en tante (en neefje niet te vergeten) te worden, sotnd mij nog veel meer aan dan alleen een enkele donatie. Ik gaf aan Sandra aan wat mijn idee was en vroeg haar of zij een kindje aan kon wijzen die op dat moment de hulp het hardst nodig had.
'De zusjes Lydia en Rachel hebben nog bijna geen ooms en tantes, wat vind je daarvan?' was al snel haar antwoord. I geloof dat ik maar een microseconde nodig had om haar te antwoorden dat ze bij deze allebei een oom, tante en neefje erbij hadden. Op de site had ik natuurlijk al zitten kijken (tegenwoordig bijna dagelijs) en zag dat de zusjes wel wat meer steun konden gebruien en anders hun 'broertje' Opio (een verstandelijk gehandicapt jongetje van inmiddels 9 jaar).
Opio had al best wel wat ooms en tantes, dus dacht Sandra eigenlijk ook eerder aan de 2 zusjes. Oorspronkelijk komen de meisjes uit Burundi maar wegens de oorlog daar zijn ze gevlucht. Ze zijn 3.5 (Lydia) en bijna 3 jaar oud (Rachel) op dit moment en dat is eigenlij het enige dat momenteel nog maar over ze bekend is.
Met trots wil ik graag bekend maken dat we een fantastisch bedrag voor Peet zijn verjaardag hebben opgehaald: € 365.00!!! Dit is genoeg om beide meisjes een ruime maand volledig van te onderhouden. Aangezien alle kinderen naar de beste school van de omgeving gaan (de 'rijken' gaan hier ook naar toe) is hun maandonderhoud wat hoger, maar dat hebben ze toch wel dubbel en dwars verdiend? Door die school rijgen ze later een kans op een goed leven, buiten de armoede! Ze rijgen oo hier de aandacht die ze nodig hebben. De klassen hebben gemiddeld 'maar' 40 kindjes.
Ik heb ook al een paar keer de vraag gekregen waarom we nu juist dit weeshuis hebben gekozen en niet eentje in bijvoorbeeld Nederland of een ander land dat net zo veel steun nodig heeft. Omdat dit ons pad opkwam! Natuurlijk zijn er nog veel meer kinderen op deze wereld die het net zo moeilijk hebben als 'ons' weeshuis in Uganda, maar in dit geval wees iemand ons erop, iemand die er zelf ook heel erg mee verbonden is en iemand die ons toevallig zelf ook heel dierbaar is. Het is niet een iene-miene-mitte keuze geweest, maar een persoonlijke keuze omdat we hierop gewezen werden. Het raakte ons...
Je zou het, zij het een vreemde vergelijking, kunnen vergelijken met onze keus om naar Zweden te willen verhuizen. Natuurlijk zijn er nog veeeel meer mooie landen op deze wereld en ongetwijfeld nog wel veel mooiere landen, maar Zweden kwam toevallig op ons pad en raakten er verliefd op. Zo ook met deze kinderen in dit weeshuis. Ze kwamen bij toeval op ons pad en wij sloten ze in ons hart.
Zijn jullie nu ook nieuwsgierig geworden naar het weeshuis of willen jullie ook een donatie maken (hint, hint, hint ;-) ), kijk dan eens bij http://www.homesweethomeuganda.nl/
