Toen ik 14 was, kreeg ik voor het eerst kriebels om dit kleine kikkerlandje te verlaten en het buiten de grenzen te zoeken. Het idee van au-pair klonk wel interessant, maar trok me toch niet helemaal. Misschien ook omdat ik op dat moment nog niet helemaal wist welke hoek ik dan heen wilde. Op die leeftijd lijkt overal nog prachtig en interesseert het nog niet hoeveel belastingen je moet betalen of aan wat voor eisen je moet voldoen om het land daadwerkelijk in te komen. Je denkt dan vaak alleen nog aan de ‘romantische’ kanten van een ander land; een andere cultuur, leefwijze, taal en wie weet, als je geluk hebt, misschien ook nog wel eens een nieuwe liefde.
Dit gevoel verandert over de jaren dat je ouder wordt. Je komt al snel achter bepaalde ‘minder romantische’ kanten van een land en door wat reizen, kom je er ook achter dat dat ene land dat je eerst zo leuk leek, helemaal niet zo leuk lijkt na een bezoekje. Zo ook bij mij, hoewel Engeland me enorm bleef grijpen. Ik wist dat het helemaal niet zo voordelig was om er te gaan wonen, maar er was een bepaalde aantrekkingskracht.
Het vervelende van aantrekkingskracht is dat logisch denken dan niet meer mogelijk is. En het ging bij mij zelfs zover dat ik op mijn 20e, samen met een paar engelse vriendinnen, serieus bezig was met het zoeken van een klein flatje in Manchester. Eindelijk leek het dan toch te lukken, de verhuizing naar het buitenland. Ik was helemaal in mijn nopjes… tot die fatale vrijdagavond in december toen een wederzijdse vriend van Peter en mij vroeg wat we alletwee wilden drinken…. Met een wederzijds ‘bitter lemon’ als antwoord was ons lot bezegeld, maar wel een voorlopige stop gezet op mijn emigatie-avontuur. Later leerde ik dat ook ik een stop had gezet op een emigratie-avontuur van Peter. Hij was op dat moment heel toevallig ook bezig met voobereidingen van een emigratie… Wat liefde allemaal niet kan doen ;-)
De jaren gingen nu voorbij, maar alletwee konden we toch het idee van emigreren naar het buitenland niet vergeten. Vaak hebben we gesproken over waar we graag heen wilden en waarom. Heel lang hebben we het over Canada gehad. Na info te lezen op het internet over het wel en wee van de Canadezen, trok het ons alleen maar meer. Het feit dat de procedure best zwaar zou zijn en ze veel eisen stelden, schrok ons niet eens af. Het gaf ons juist meer een gevoel dat ze daadwerkelijk nadachten over wie ze wel en niet binnen wilden laten. Het enige dat ons wat tegensprak was het feit dat het wel erg ver van onze familie was, zeker nu er een kleine ukkepuk rondkroop. De term ‘we houden het in ons achterhoofd’ is genoeg gevallen.
Natuurlijk zijn er ook een hoop Europese landen voorbijgekomen. Zwitserland, vanwege zijn neutraliteit, Menorca, vanwege zijn goedkope huizen (maar die viel erg snel af omdat dat echt saai leek) en nog een paar landen hebben we over nagedacht.
TOT Peet erachter kwam dat Zweden hele goedkope huizen had. Hij was er al vaker geweest en kende dus ook de schoonheid van het land. Het begon als ‘oudedagvoorziening’ zoals ik in eerdere blogs wel eens heb vermeld, maar met ieder bezoek groeide de liefde voor het land meer en meer. Weer zijn we ons in gaan lezen en informatie in gaan winnen, deze keer met Zweden in ons hoofd. We kwamen erachter dat het ons allemaal nog steeds aan bleef spreken. Dat de vooroordelen niet allemaal klopten, wisten we natuurlijk allang. Om ze even op te noemen; het land is echt niet zo duur (drank en roken erbuiten gelaten, dat is inderdaad bijna niet te betalen (gelukkig roken we alletwee niet, dus dat scheelt weer)), Het is inderdaad erg koud…. In de WINTER!!! De zomers zijn net zo warm als bijvoorbeeld Nederland, Belgie of Duitsland… (en gekeken naar afgelopen jaar was het er zelfs warmer!) En die grote werkloosheid valt ook wel weer mee. Dat is voornamelijk regio-gebonden, de ene regio heeft er veel last van, maar andere regio’s weer helemaal niet.
In je hoofd ga je dan lijstjes maken met ‘voors’ en ‘tegens’. Voor iedere ‘tegen’ probeer je dan een ‘voor’ te vinden.
Tegen: in de winter wordt het erg vroeg donker (rond half 4 ‘smiddags is het donker)
Maar dan kan je meerdere ‘voors’ tegenover zetten; knusse avonden voor de haard, spannende avondwandelingen met een zaklamp en de zomers die juist zo lekker lang licht zijn.
Dit is maar een klein simpel voorbeeldje, de daadwerkelijke lijst was natuurlijk erg lang en stonden niet alleen ‘simpele’ twists op. (Hoewel voor mij de donkere winters toch wel een punt zullen worden, bedenkende dat ik in NL al last heb van winterdepressies, daarom moest deze toch erg goed overwogen worden. Gelukkig heb ik nu meerdere malen deze vroege avonden meegemaakt en het gaat nu al beter dan 2 jaar geleden, dus dat zal uiteindelijk ook wel weer goed komen)
Voor ons bleef het in ieder geval nog steeds pro-Zweden en dus pro-emigreren. Onze laatste test kwam voor ons afgelopen 3 weken. We zijn toen met zijn drietjes 3 hele weken in ons huis geweest (op een heel leuk bezoek aan Marlies en Andreas na dan :-D) om te proeven hoe het gewone leven zou voelen. We zijn natuurlijk wel veel weggeweest en hebben genoeg gedaan, maar we hebben juist ook veel ‘gewone’ dagen gepland om het gevoel van wonen te creeeren. Na anderhalve week hadden we afzonderlijk van elkaar eigenlijk dezelfde beslissing al gemaakt; we gaan ervoor!
Denk alsjeblieft nu niet dat we net als die idioten bij ‘Ik vertrek’ nu meteen ons boeltje aan het pakken zijn om daar van een lapje grond een camping te creeeren of ons huis om te toveren in een B&B of noem maar een andere horeca-mogelijkheid op waarvan je direct weet dat het nooit een kans van slagen zal hebben. (ter verduidelijking; In Zweden zijn campings absoluut weinig in trek wegens het zogenaamde allemansrecht dat toestaat om te camperen waar je maar wil en ons huis is dan wel groter dan het huis in NL, maar zoooo groot nu ook weer niet ;-p )
Ook zullen we echt niet vertrekken zonder kennis van taal, cultuur en politiek (zelfs Daryn leert nu spelenderwijs al Zweeds (hoewel hij ‘födelsedag (verjaardag) nog een erg moeilijk woord vindt, hihi).
Zolang we ook nog geen idee hebben wat we willen doen voor broodwinning, kunnen we nog niet eens een duidelijke tijdsplanning maken. We hebben al wel meerdere mogelijkheden openstaan, maar nog geen definitieve keuze kunnen maken. Voorlopig streven we naar de zomer van 2011, met een mogelijkheid tot vertraging van 1 of 2 jaar indien er dingen tegenzitten. In die tijd willen we alle zaken op orde stellen, alles regelen wat er geregeld moet worden (waaronder het befaamde ‘personsnummer’ waar je in Zweden niet zonder kan) en de taal zo goed mogelijk leren.
Tegen de tijd dat we zover zijn, zal onze bestaande site ook aangepast worden naar een site waar we al onze avonturen op zullen zetten en foto’s op zullen plaatsen.
Zover is het (helaas) nog lang niet. Voorlopig gaan we weer terug de boeken in en het net op om nog meer belangrijke info te verzamelen die ons kan helpen met het regelen van alle rompslomp die nu op ons af zal komen. Ook begint voor mij in September school weer waar ik me nu helemaal goed op moet gaan storten. Peter zal in de loop van dit schooljaar zich ook gaan gooien op de taal en dan kunnen we samen Daryn ook de taal langzaam machtig gaan maken.
We’ll keep you posted…
