'Vroeger, toen we klein waren' klaagden we allemaal steen en been over wat we allemaal niet mochten van onze ouders. Zelfs als kind van 7 nam je je al voor om 'nooooooooit zo streng en gemeen als je ouders te worden'. Ouders snapten er ook niks van hoe het is om kind te zijn.
Nee, als je 'groot was', zou je het helemaal anders doen. Je zou je eigen kind veel vaker televisie laten kijken, meer zakgeld geven, veel vaker een snoepje geven of cola laten drinken en naarmate je ouder werd, zou je je kind veel langer uit laten gaan en wel die scooter geven en ga zo maar door.
Dit hou je vol tot je zelf vader of moeder wordt. Je gaat je inlezen over opvoeding en wat nu goed is voor je kind en je gaat nadenken over hoe je je kind echt op wilt voeden. Dan kom je er dus achter dat televisie kijken wel leuk is, maar buiten spelen weer beter is voor sociale contacten en beweging. Dat snoepje is ook wel leuk, maar die gaatjes die eraan verbonden zijn weer wat minder zijn. En dat je het helemaal niet zo leuk vindt om je kind zo laat uit te laten gaan met de criminaliteit e.d. van tegenwoordig.
En dan komt ineens die ene zin, die je als kind had voorgenomen om nooooooit je eigen kind te hoeven laten zeggen, die zin die je zelf als kind, voor je eigen gevoel, veeeeel te vaak zelf hebt moeten zeggen...
Ik mag ook helemaal niets van jullie...
Vanavond was het voor ons dan zover. 'Het' moment waarop je op een manier gewacht had, maar toch ook weer niet. We zaten te eten en Daryn vroeg of hij na het eten nog even achter de computer mocht. Normaal hebben wij daar alletwee niet zoveel moeite mee, hij moet er toch mee leren omgaan en spelenderwijs leer je een hoop. Maar omdat hij het weekend al relatief veel achter 'dat ding' had gezeten, hadden we alletwee zoiets van 'vanavond een keertje niet... morgen weer'. Daar was meneer het natuurlijk niet mee eens, maar hij ging er niet tegenin. Hij besloot toen zijn tweede troef uit te spelen; mag ik dan zo televisie kijken... En ook met dit onderwerp hebben wij normaal niet zo veel moeite, zij het niet dat hij vlak voor het eten ook al had zitten kijken en wij zelf ook het nieuws even wilde zien, voordat ikzelf naar les moest. Daarnaast moest hij vanavond ook nog even in bad en dan zou het allemaal weer veel te laat worden voor een schoolavond.
En ja hoor... daar kwam hij... Eerst kwam het pruillipje, daarna de waterlanders... en toen...
Ik mag ook helemaal nooit iets...
Ben ik nou een slechte moeder als mijn eerste reactie was om een lachbui in te moeten houden? Dit was toch juist hetgene dat ik me als kind had voorgenomen nooit van mijn eigen kind te willen horen? Dan hoor ik toch niet in de lach te schieten maar juist mijn eigen kind tegemoet te komen en tegen hem te zeggen dat hij juist wel alles mag en dat ik de televisie om zal schakelen terwijl hij de pc aanzet? DAT was per slot van rekening wat ik mezelf had beloofd... juist omdat mijn eigen ouders dit niet deden...
En dan valt eindelijk alles op zijn plaats. NU begrijp je eindelijk waarom je eigen ouders dit vroeger ook nooit deden. Hoe ongelofelijk het een 7-jarige (of in Daryn's geval een 4.5-jarige) ook zal klinken, de reden waarom je JUIST niet doet wat je kind juist wel wil, is omdat je aan je kind en zijn/haar bestwil denkt... 'Later als je groot bent en zelf kinderen hebt, zul je me begrijpen' denk je dan bij jezelf, maar je zegt het niet... nog niet... Maar je hoopt het wel en van binnen weet je ook dat hij of zij het later zal begrijpen omdat hij dan eindelijk zelf eens in die situatie zit.
Dus Daryn, als jij dit leest later en je het zelf voor het eerst hebt mogen ervaren hoe het is om deze zin tegen je te horen zeggen, ik hoop dat je me nu begrijpt waarom je toen (om precies te zijn 10 maart, rond kwart voor 6 's avonds) niet achter de computer mocht voor 1 keertje en waarom je ook niet een stukje van de 'Transformers-film' mocht kijken. Als je morgen niet bij Jullian gaat spelen, dan mag je best morgen even achter de computer en ongetwijfeld ook eventjes televisie kijken. Het was vandaag gewoon te laat voor je om alles te kunnen doen. liefs, mama
